سین جیم

پنجاه پنجاه

2012-02-14T12:40:00.000-08:00

جثه ضعیفم زیر جنگ قدرت ِ به قدرت نرسیدگان ِ معترض تاب نمی آورد. بیست و پنج بهمن نود طوری ساخته شد که به همان اندازه می توانستی از شکست آنها که نیامدند، به اعتراض نیامدند، از روی ترس نیامدند، دلسرد بودند که آمدن را سودی نیست، بار سنگین کنی که از پیروزی آنها که آمدند، که با جان و دل آمدند، که جنبش برایشان جنگ قدرت نیست و یک جوانه ایست که خود کاشته اند، که سیاست با احساساتشان بیشتر گره خورده تا دو دو تا چهارتایشان. امروز کفه ترازو پنجاه پنجاه بود. آن چه بغض به گلو می آورد، آن چه در نیمه شب بیست و پنج بهمن اشک بر گونه، سهم همراهان قدیمی ماست در کفه پنجاه دشمن. دشمنی که با قطع کامل و صد در صدی ایمیل ها به مدت چهار پنج شبانه روز، تهدید همه نیروهای موثری که در یکسال اخیر به چنگ آورده بود، فراری دادن خیلی ها که در یکسال قبل تر برانده بود، کنترل همه اس ام اس ها و ایمیل ها، می بایست خیلی بیشتر از پنجاه در کفه می گذاشت، اما کمتر از آن داشت.
ما خیلی بودیم. خیلی خیلی بودیم. هر کداممان به جای ده نفر حساب می شویم. چرا که بعد از دو سال و نیم هنوز نفس می کشیم، هنوز سبزیم، هنوز جان بر کفیم، هنوز معترضیم و هنوز اعتراضمان غر نیست، حضور است. پس همه مان را ضربدر 10 کن. همه مایی که جای خالی همراهان بیست و پنج خرداد دو سال و نیم پیش را هم باید پر کنیم. به سلامتی همه مان. کاش جایی بود که هر لحظه اراده می کنیم همدیگر را پیدا کنیم. می دانم، آن روز دیگر شهر در دست ماست.

بحران؟ کدوم بحران؟

2012-02-04T16:07:00.000-08:00

Fبحران؟ کدوم بحران؟ این صدا توی گوشم می پیچد؛ هی. می پیچد. باور کنید شاه هم سال 56 با همین اقتدار فریاد میزد همین ها را؛ حتی اوایل 57. خدا بیامرزد کیوان حسینی پارازیت را که مصاحبه چند ماه پیشش با مهدی خزعلی را دوباره پخش کرد و نمی دانم کجای مصاحبه آنقدر جان داشت و آن قدر از دل برآمد که بر دلم نشست و طنین آن فریاد را کم رمق کرد در گوشم؛ گوش جانم. شاید بی خبری اش از کشتار جمعی سال 67 در زندانها. که خاله بیست و سه سال داغدیده ام هم تایید کرد که حتی می پذیرد موسوی بی خبر باشد و حتی ماموری در خود زندان اوین. ( جزئیات ماجرا را توضیح داد و برای اولین بار بود که دیدم کینه ای در کلامش نیست نسبت به این ها). اما وقتی امروز نامه ای دیگر آمد از آن تو، طنین صدا خفه شد و پیوست به صداهای بی اهمیت قبلی. نامه مهدی محمودیان جواب سوال خیلی هایمان را می دهد. گاهی چگونه مردن انتخابی بزرگتر است. گاهی چگونه زیستن سخت ترین انتخاب ها را جلوی پا می گذارد.
چه می دانی؟ شاید این بار برخلاف همیشه شانس در مملکت ما را، در مردم ما را زد. چه می دانی؟ شاید این بار نامه ها، آن آهی که تویشان هست گریبان گیرنده را گرفت و ول نکرد. چه می دانی؟

تو رو خدا بیست و پنج بهمن بیا

2012-02-03T05:45:00.000-08:00

Nدارم از پا درمی آیم؛ و تو هم. از این همه ناامنی؛ نه فقط که از فکر جنگی با احتمال وقوع ده درصد که تصویرش بمب است و شهید دوباره و تجاوز سربازان اشغالگر به زنانمان؛ شاید خودمان و قحطی و گرسنگی.
نه فقط از گرانی هر روزه خانه و ماشین و سفر و دلار و کرون و لیر و پوندش و حتی همین گوشی موبایل و آیفون و آی پاد و آی پد که معنی اش بدو بدوی بیشتر است دنبال پول و رفاه و تفریح و آرامش کمتر.
نه فقط از سانسور و بگیر و ببند آثار هنری که انقدر ممیز شده اند چیزی از هنرشان باقی نمانده. که انقدر ممیزها مریض جنسی و موهم سیاسی شده اند اثری برای خواندن و تماشا در شهر نیست.
نه فقط از بیماری های روانی که مرد و زن این شهر را به جان هم انداخته، عشق را به خاک سپرده و یک مشت سادیتس و مازوخیست تحویل داده.
نه فقط از گرانی و اعتیاد و بیکاری که تبدیل شده به شعار
از بی تفاوتی که خیال کنم آن همه بیشمار را در خود غرق کرده. پس تو رو خدا بیست و پنج بهمن بیا. بگذار دست کم چشممان به چشم هم بیفتد و جانی بگیریم برای ماهی، هفته ای، روزی حتی. شاید نمی دانیم این آمدن ها به چه کار می آید ولی همین که بدانیم اگر پای ساختن و آباد کردن بیفتد، اگر پای درافتادن با ظلم بیفتد، اگر پای برچیدن همه این ناامنی ها بیفتد تنها نیستیم، به اندازه پیاده روهای میدان فردوسی تا نواب هستیم. بیا و این کلیپ را هم ببین که تازه است و هوشمند.

برای آنها که ایرانند یا حاضرند بیایند

2012-01-18T12:44:00.000-08:00

بعضی چیزها تضمینی است. مثلا دیدار بعضی آدمها تضمینی است که شارژت می کند، حالت را خوبِ خوب می کند، گوش دادن به بعضی موسیقی ها، فیلم هایی هستند که تضمینی اند؛ با خیال راحت معرفیشان می کنی به آدمها و می دانی آخرش یک دعایی، یک دمت گرمی، یک انرژی مثبتی، برایت می فرستند. تلاش برای عقب راندن دیکتاتورهم تضمینی است. اما گاهی این تلاش مثل درس خواندن های پشت کنکور کون آدم را پاره می کند بس که سخت است، گاهی مثل همان فیلم و کتاب و دیدار با آدم دوست داشتنی حال می دهد. حالا بهتان بگویم یکی از آن تلاش ها را پیدا کرده ام که تضمینی است. اولش کون پارگی است و آخرش لذت. ویژه نامه های گروه شفق 2 و 3 را پرینت می گیری. اگر پرینتر نداری، فردا می روی پایتختی، بازار رضایی، ایرانشهری جایی یک پرینتر می خری. برای مبارزه با دیکتاتورنفری صد وپنجاه هزار تومان هزینه، هیچی نیست. کل 150 هزار تومان ها را جمع کنی به اندازه اختلاس یکی از هزاران نفر آقایان نمی شود. این ویژه نامه ها را پرینت بگیر و جایی برای گذاشتنش پیدا کن که گیر نیفتی فقط ها. با حواس جمع. یا بده دست خاله، عمه، عمو، دایی که بیشتر پای فارسی وان هستند تا بی بی سی. خیالت را هم راحت کنم که خیلی ها دارند این کار را می کنند، این نیست که من و تو باشیم و بس. من خودم حاضر نیستم شروع کننده باشم. تک و تنهابرای خودم شعار بنویسم و اسکناس سیاه کنم و شبنامه پخش کنم و غیره و ذلک. دلت می خواهد زندانی ها زودتر بیرون بیایند.، پس پا شو.

و دلبندانی که اینجا انقدر به تنگ آمدید که عطایش را به لقایش بخشیدید و رفتید، اگر در کار درست کردن این ویژه نامه ها نیستید، این یک ماه را بیایید اینجا در کنار ما باشید. به وجودتان نیاز است. دیگر لایک زدن در فیس بوک و شر کردن و پست گذاشتن خیلی به کار نمی آید. اینترنت کندتر از آن است که انبوه ایرانی ها را بتوان با آن درگیر کرد. پا شوید بیایید پیش ما. هزینه شما شاید محرومیت از یک امتحان پایان ترم، یک حقوق یک ماهه و غیره و ذلک باشد.

روزهای سرنوشت سازی است. دوستان همراهمان را دارند یکی یکی می برند. به جای هر کدامشان یکیتان بیایید و جای خالی او را پر کنید.

من سانتی مانتالم. همیشه بوده ام.

ذهنی که به هم می بافد

2012-01-18T08:11:00.000-08:00

فکر کردم که چی دوباره بردارم از مامانی بنویسم و سلول سرد انفرادی 209 و آرزو کنم به مرضیه و پرستو خیلی سخت نگیرند. بهشان کتاب بدهند و تلویزیون و مداد و کاغذ( که به من ندادند و معتقدم انفرادی را کاملا قابل تحمل می کند)، اما راستش احساس می کنم این آه و ناله از شبهای گذشته که ریختند توی خانه بچه ها و روزهای سخت پیش رو، اثبات یک واقعیت است؛ هنوز نپذیرفته ایم دیکتاتور، آزادی و عدالت و دموکراسی و حقوق و هر مهم دیگری که برایش آمدیم توی خیابانها و قرار است باز هم بیاییم، دو دستی تقدیممان نمی کند. به قول زهرا رهنورد این حداقل بهایی است که باید بپردازیم. حتما به مرضیه و پرستو دارد سخت می گذرد. حتما حقشان نبوده که آن تو باشند، اما متاسفانه حتما این یک شروع است و هر روز از این خبرها می خواهند بهمان بدهند. من بیش از آن که مستاصل باشم خشمگینم. و این خشمم باید پتانسیلی باشد برای یک جنبش دوباره.قصد ندارم هر روز غافلگیر شوم.

تو فقط باش

2012-01-07T22:35:00.000-08:00

غروب که می شود هم دلم می خواهد خانه خودمان باشم و هم خانه او که کلیدش را دارم و هر وقت بخواهم می توانم سرم را بندازم پایین و بروم توش. آنجا که هستم هوس می کنم کنار مامان و بابا نشسته باشم و تلویزیون ببینم و گپ بزنیم از این در و آن در و از بابا بپرسم به نظرش با این اتفاق تازهامروز که فلانی فلان حرف را زده، آخر و عاقبت جنبشمان چه می شود و به پیشگوییهایش دل ببندم و بروم توی اتاقم و بیایم پشت این لپ تاپ و با دوستان مجازی حشر و نشر کنم و دنبال یک دوست تازه بگردم، اینجا که هستم گاهی دلم هوای آن طرف را می کند که با هم بگوییم و بخندیم و او ادا و اطوار در بیاورد و الی آخر. حالا می دانم اگر مجبور بودم دائمی و هر شب جایی نزد کسی بمانم خل می شدم. ممکن بود حتی بزنم زیر کاسه کوزه همه قول و قرارهایم و پا شوم بیایم توی خانواده ای که این همه سال باهاشان سر کرده ام. حتی هنوز نبودن خواهر و برادرم را باور نکرده ام. ساختن یک خانواده جدید کار هر کس نیست. کار من که اصلا نیست. مگر کسی پیدا شود، بیاید و حاضر باشد خودش خانواده را بسازد. من فقط تماشا کنم و باشم. دیدید یک مردهایی انقدر آدم را می خواهند که می گویند تو فقط باش. این مردها توی زندگی من نیامدند هیچ قوت. آمدند ها، ولی دیر. وقتی حواس من پی مرد تازه ای بود " تو فقط باشی کافیست" را گفتند. خب دیر است دیگر. حالا دیگر حتی مردهای قصه ها هم به موقع نیستند. می گذارند فصل آخر می گویند " تو فقط باش". حلقه می آورند، عشق نثار می کنند. دیر است آقا. می دانید این تبعیضی که بر علیه زنان است فقط این تکه اش خوب است که زن ناز می کند. که باید بیایند و برای زن همه چیز را فراهم کنند و او فقط بله بگوید. حال الان من این جوری است. خیلی وقت است اینجوری است. دیگر دیر شده حسابی. این است که چشم و دلم دور دور می زند دنبال حال و هوای تازه. فکر می کردم سن و سال که می رود بالا دلت حوصله یک تازه هایی را ندارد. سن دل و دماغ من بالا نمی رود انگار.

نظر سنجی

2012-01-07T00:52:00.000-08:00

نظر سنجی ای را یکی از دوستانم پیشنهاد داده بود که پر کنم که اتفاقا خیلی هم خوب نبود.اما هنگام پاسخ به سوال ها و انتخاب گزینه صحیح گاهی پشتم می لرزید، عرق شرم می نشست بر کف دست و پاهایم.

روزی چند ساعت از زمان خود را به فعالیت برای جنبش سبز اختصاص می دهید؟شما بخوانید فعالیت برای
رسیدن دست کم خود و خانواده ت به آزادی. فعالیت برای فردای بهتر. فعالیت برای یک روز زودتر آزاد شدن زندانی هایمان. فعالیت برای یک روز زودتر بازگشت تبعیدی هایمان به ایران..

کمتر از یک ساعت.
یک تا 5 ساعت.

ت5 تا 10 ساعت

ت10 تا 15 ساعت.
آن وقت فکر کر دم پیش خودم ضیا نبوی که در زندان کارون اهواز حتی جای خواب راحت هم ندارد، بهاره هدایت که بعد از دو سال پشت دیوارها ماندن هنوز نامه امیدوارانه برایمان می نویسد، چهار صندوق بیضایی را تمرین می کند، مهدی محمودیان که آنقدر کتک خورده زیر ماسک اکسیژن است( احتمالا نامه اش تازه به دست آقا رسیده و فرمان تازه صادر شده) مسعود باستانی که سردرد امانش را بریده و بقیه شان، 24 ساعت روز و شبشان را در راه رسیدن به آزادی یا هرچه اوضاعمان را بهتر می کند، گذاشته اند. من 1 تا 5 ساعت آن هم با سر جمع لایک های اینترنتی، همخوان کردن ها و آه و ناله سر دادن ها برای هم بندان سابق و در نهایت مچ بند سبزی است که به دست بسته ام . اضافه کن روزی یک ربع مخ آبدارچی را خوردن و یا ادامه همان شیوه 88 که زنده نگه داشتن شبکه های اجتماعی است. نه که فکر کنی برمی دارم مطلبهای مهم را پرینت می گیرم و جا می گذارم توی تاکسی و اتوبوس. نه که فکر کنی کلیپهای موثر را رایت می کنم و می گذارم آنجایی که بقیه ببینند و برش دارند و به چند نفر دیگر هم نشان بدهند. نه که روی دیوار ها بنویسم دارد می شود 365 روز از حبس رهبران جنبش سبز گذشت. حالا گاهی روی اسکناسی یک 25 بهمن 90 می نویسم. همین. یک تا 5 ساعتم را این طور حساب کرده ام که زکی هم کم برازنده اش نیست.

سوالی داشت که مثلا هدف شما از شعار دادن چیست؟
فریاد زدن.
اعلام حضور.

خب با این کارهایی که گفتم هم می شود اعلام حضور کرد، نمی شود؟ اگر همه مان مچ بند سبز ببندیم و توی خیابان راه برویم، حالا علاوه بر این که خودمان همدیگر را می بینیم که هنوز هستیم، اعلام حضور جنبش مان هم هست. جنبشی که حداقل شعاری که همه اعضا روی آن توافق داشته اند مرگ بر دیکتاتور بوده.

یا مثلا این که
آیا اهداف اعضا جنبش سبز یکسان است؟ خیر
آیا خواسته هایشان یکسان است؟ خیر طبیعتا.
آیا همسو با هم حرکت می کنند؟ خیر( گاهی بیشتر از دیکتاتور زمانه به هم ضربه می زنند)ا
آیا سرنوشتشان یکسان است؟ بله. بله. بله.

بیشتر سوالها یا انتخاب پاسخ ها فکر شده نبود. اما همین سه تا کافی بود تا مرا به تکاپوی دوباره بیاندازد.

از تو به یک اشاره، از ما به سر دویدن

2011-12-13T03:44:00.001-08:00

دو سال پیش در چنین روزهایی، 16 آذرمان رد شده بود و هنوز "منتظری"مان نرفته بود و آن تظاهرات نمی دانم چند صدهزار نفری یا میلیونی قم را پشت سر نگذاشته بودیم، هنوز عاشورا نیامده بود و شبنم و امیرارشد بین ما بودند.هنوز طعم زندان و انفرادی را نچشیده بودم و هنوز می ترسیدم مثل سگ از دستگیری. هنوز قطعی نشده بود که خیلی از عزیزانمان باید حالا حالاها آن سوی مرزها بمانند، هنوز به 25 بهمن خیلی مانده بود که دوباره بعد از یک سال جمع شویم دور هم. هنوز صانه ژاله و محمد مختاری پا به پای ما شعار می دادند و شعار می نوشتند روی دیوارها و اسکناسها و صندلیهای اتوبوس. هنوز وقتی قرار می گذاشتیم با هم، همه آن سه میلیون بیست و پنج خرداد می آمدیم؛ حالا دو تا خیابان بالاتر یا پایین تر، حالا با ماشین یا پای پیاده، ولی توی خانه نمی نشستیم. می آمدیم، چشم در چشم می شدیم ، کلی هزینه، کشته، دستگیری می دادیم و پاره پاره بازمیگشتیم خانه و آنچه شبمان را خوش می کرد دل امیدوارمان بود و شور عشقمان.
باور نمی کنم که همه ما که روزی یار و دلدار هم بودیم، سرمان را در لاک روزمره فرو برده باشیم. گمان نمی کنم که از یاد برده باشیم دو سال پیش چنین روزهایی را. بعید باشد که آن همه آدم، تار و مار شده باشند.
گیرم بعضیها ترسیده اند و بار مهاجرت و پناهندگی بسته اند و اپلای می کنند برای دانشگاهها، انگشت شماری به همکاری با دشمن مشغولند هر چند دلشان با ماست، اما بقیه ی آن همه آدم، در گوشه و کنار این کشور، آن آتش درون را هی می فرستند زیر خاکستر، هی زیر تر و زیرتر. فقط کافیست جرقه ای بزند؛
یکی. کافیست یکی اشاره ای بکند و آن همه بیشماران به سر دویدن.

هنوز آدمهایی که فکرش را نمی کنی خاطره آن دوشنبه را مزه مزه می کنند. کاش می دانستم این جرقه چطور روشن می شود و سهم من در این باروت چیست؟

از تو به یک اشاره، از ما به سر دویدن

2011-12-13T03:44:00.000-08:00

دو سال پیش در چنین روزهایی، 16 آذرمان رد شده بود و هنوز "منتظری"مان نرفته بود و آن تظاهرات نمی دانم چند صدهزار نفری یا میلیونی قم را پشت سر نگذاشته بودیم، هنوز عاشورا نیامده بود و شبنم و امیر بین ما بودند.هنوز طعم زندان و انفرادی را نچشیده بودم و هنوز می ترسیدم مثل سگ از دستگیری. هنوز قطعی نشده بود که خیلی از عزیزانمان باید حالا حالاها آن سوی مرزها بمانند، هنوز به 25 بهمن خیلی مانده بود که دوباره بعد از یک سال جمع شویم دور هم. هنوز صانه ژاله و محمد مختاری پا به پای ما شعار می دادند و شعار می نوشتند روی دیوارها و اسکناسها و صندلیهای اتوبوس. هنوز وقتی قرار می گذاشتیم با هم، همه آن سه میلیون بیست و پنج خرداد می آمدیم؛ حالا دو تا خیابان بالاتر یا پایین تر، حالا با ماشین یا پای پیاده، ولی توی خانه نمی نشستیم. می آمدیم، چشم در چشم می شدیم ، کلی هزینه، کشته، دستگیری می دادیم و پاره پاره بازمیگشتیم خانه و آنچه شبمان را خوش می کرد دل امیدوارمان بود و شور عشقمان.
باور نمی کنم که همه ما که روزی یار و دلدار هم بودیم، سرمان را در لاک روزمره فرو برده باشیم. گمان نمی کنم که از یاد برده باشیم دو سال پیش چنین روزهایی را. بعید باشد که آن همه آدم، تار و مار شده باشند.
گیرم بعضیها ترسیده اند و بار مهاجرت و پناهندگی بسته اند و اپلای می کنند برای دانشگاهها، انگشت شماری به همکاری با دشمن مشغولند هر چند دلشان با ماست، اما بقیه ی آن همه آدم، در گوشه و کنار این کشور، آن آتش درون را هی می فرستند زیر خاکستر، هی زیر تر و زیرتر. فقط کافیست جرقه ای بزند؛
یکی. کافیست یکی اشاره ای بکند و آن همه بیشماران به سر دویدن.

هنوز آدمهایی که فکرش را نمی کنی خاطره آن دوشنبه را مزه مزه می کنند. کاش می دانستم این جرقه چطور روشن می شود و سهم من در این باروت چیست؟

مسیر قله، پا می خواهد

2011-12-08T01:30:00.000-08:00

می دانید آدم حیفش می آید که در روزهای هیجان انگیز زندگیش باشد، در روزهایی که خلاقیتش می جوشد، می خواهد بیرون بریزد و می ریزد و خلق می شود آثاری و تایید می کنند صاحبنظرانی که آدم قبولشان دارد که اصلا سالهای مفید عمرش را در طلب تایید از همین آدمها سپری کرده و آدم حالش جا می آید که دارد می رود به سوی همان قله ای که دماوند زندگیش بود همه این سالها و آدم نفسهای عمیق می کشد، گامهای ریز برمی دارد در مسیر قله، دیگر حالت آدمی را ندارد که در جاده جاجرود قله را می بیند آن دورها و فقط از دیدنش آهی می کشد که چه زیباست حیف که من توان رسیدن به قله اش را ندارم، از تماشایش لذت می برم و همین بس، آدم دارد می رود بالا، آن وقت کسی که یار این روزها و این سالهای توست، ندارد این حس و حال را. نمی فهمد این حال خوب را. حتی آیه یاس می خواند که ما به قله رسیده ایم و برگشته ایم خبری نیست آن بالا؛ همه ش گوگرد است و تنگی نفس. آدم در اوج احساس پیروزمندانه زندگیش است و آن وقت او بمب انرژی منفیست کنار دست آدم. آن وقت است که آدم خسته می شود. چشمش دو دو می زند دنبال یک همراه که پای قله رفتن باشد، که امید به فرداهای روشن داشته باشد، که از عمری که دارد تمام می شود حرف نزند، که حتی هیزم بریزد پای آتش خلاقیت...نمی ریزد، نمی کند، هر آنچه انرژی جمع کرده ام را با اَه و اوه های ناخودآگاهش به همه چی گه می زند بهش. بعد من هی فکر می کنم او همیشه همین طور بوده؟ یا من در این روزهای پرشور بی طاقت شده ام؟

از هر دری سخنی

2011-11-30T03:48:00.000-08:00

عین گاردیها که حمله می کردند و تجمعمان را به هم می زدند و دوباره طول می کشید تا در یک خیابان بالاتر یا پایین تر همدیگر را پیدا کنیم، به هم اعتماد کنیم که همه از خودمانیم و دوباره تجمع را شکل بدهیم، حالا هم تجمعمان را در گودر پراکنده اند و این دوباره طول کشیدن یک جوری است. وبلاگهایمان بی رونق شده. شمارنده ها ناگهانی آمده اند پایین و همه جا خلوت شده؛ عین بعد از عاشورای 88، بعد از بیست و پنج بهمن 89...کاش نودمان هم روزی برای تاریخی شدن پیدا کند. روزی بزرگتر از 22 خردادش که چند ده هزارنفری آمدیم ولیعصر و ونک و نگاه در چشمهای هم انداختیم. کاش بشود. زمستان در مملکت ما کمتر به سکوت برگزار شده است.

این روزها حال و هوایم وبلاگ نوشتنی است. حال و هوایی شبیه وبلاگ مخفیانه که ناخوشیها را می گذارد برای زندگی واقعی و اینجا در مجازی خانه از حال و هوای عاشقانه، آزادانه، سرخوشانه می نویسد. این روزها روزهای خوبم است. روزهای اعتماد بنفس است. روزهای هر کاری بخواهم می توانم بکنم؛ برای خودم فقط. می توانم نگذارم هیچ مردی بهم خشونت بورزد؛ از نوع روانی اش. که نتواند بهم بگوید همین است که هست و هر کاری بخواهم می کنم و تو هم چون دوستم داری بهش تن می دهی. نه. نمی دهم. این روزها تنم دربدر حال و هوای عاشقانه است. عاشقانه ای که هنوز نیامده اما بویش جلوتر می رسد به مشامم که سرمستم کند. این روزها بوی تغییر می آید. نوید روزهایی که من روی پای خودم بایستم و بزیم. این روزها می خواهم بسازم. در هم بریزم و از نو بنا کنم. روحیه انقلابی دارد همه هوش و حواسم. مچ بند سبزم هم حالش خوب است. چند روزی گم شده بود و ته جیب یکی از شلوارها پیدا شد.

استقلال-آزادی-...

2011-11-16T02:09:00.001-08:00

دلم می خواهد تنها زندگی کنم. فکر می کنم نمی شود یک زن سی و چند ساله ادعای استقلال کند و بعد شب به ساعتش نگاه بیاندازد که چند است؟ دیشب به خانه نرفته و امشب بهتر است زود برود. نمی شود یک زن سی و چند ساله ادعای برابری حقوق زن و مرد کند و نتواند هزینه یک زندگی تک و تنهای دلچسب را فراهم کند. نمی شود یک زن سی و چند ساله فکر کند یک زن در رابطه همان قدر محق است که یک مرد و توانایی پذیرایی از مردی که دوست دارد یا حتی خیلی هم دوست ندارد را در خانه خودش، به شیوه خودش، با سلیقه خودش نداشته باشد. نمی شود. باید این استقلال لعنتی را از یک جا شروع کرد. باید بار و بندیل بست. دست کم باید برنامه بستنش را پیش رو داشت. نباید جا خوش کرد و تکیه داد و به شرایط تن سپرد.

شوخی شوخی جدی می شود

2011-11-10T12:59:00.000-08:00

همیشه همین طور شروع می شود. همیشه شوخی شوخی جدی می شود وبعد یکی دو ماه نگذشته جدی جدی به شوخی برمی گردد و تمام می شود و باز همان آش و همان کاسه قدیمی چندین ساله. این روزها در مرحله شوخی شوخی اولیه هستم. حالا آیا جدی بشود؟ آیا نشود؟ آیا آن جدی جدی شوخی بشود یا نه جدی بماند. آیا دوباره برگردیم سر همان آش و کاسه قدیمی یا این بار گزینه صحیح هیچ کدام است؟ همین ناشناختگی، چند روزی حال خوش می دهد. فقط تجربه نشان داده همان که گفتم شوخی شوخی است فعلا.

پایان

2011-10-23T16:03:00.000-07:00

به پایان سلامش بده دیکتاتور را.

من، تو ، همه مان با هم.

ببینید. به دیدنش می ارزد.

بدون ویرایش برای کوهیار گودرزی

2011-10-03T02:55:00.000-07:00

عکس کوهیار گودرزی را پوستر کرده اند که می خندد رو به آسمان. در پس زمینه ی سبز نوشته اند 64 روز بی خبری مطلق. که معنیش 64 روز سلول انفرادی است. احتمالا بدون کتاب یا هر وسیله ای که بشود وقت را با آن گذراند. خیلیها این پوستر ساختن ها را، این یادآوریها در فضای مجازی را تمسخر می کنند. اما من می گویم که با دیدن این پوستر تصویرش از جلوی چشمانم کنار نمی رود. و بسیارند آنها که لایک کرده اندش یا ترسیده اند و لایک نکرده اند و همین طورند مثل من. در هر حال در آرزوی خبری. اینها می شود خشم از آن که خبر را دریغ می کند، کتاب را، خواندن را، گذراندن وقت را دریغ می کند. می شود خشم از آن که کوهیار را گذاشته لای دیوارها و فکر می کند پیروز است اگر با این حبس ها من و تو را از اندک خواسته مان، حق حاکمیت بر سرنوشت خود باز دارد؛ سالها برایم فقط یک عبارت بود و حالا بزرگترین آرزوست این حق حاکم بودن بر سر نوشت خودم. این خشم ها آنقدر کوچک نیست که با یک لایک، یک آه و ناله وبلاگی فرو بنشیند. گریه های شبانه من هنگامی که دعا می خوانم برایش با این نوشته بی حساب نمی شود، همان دعای خلاصی از زندان را. که برای بهاره و نازنین و بدرالسادات هم می خواندم. خشم را می فرستم پایین. با یک فنر. این فنر می رود تا یک جایی. سِر نمی شوم در مقابل این بی خبری های مطلق. این شکنجه های مدام. این پوسترهایی که بهشان می گویید جمع کن بابا تولید خشم فروخورده می کند. تا سر آخر پیدا شود یکی دیگر که حرفش را به اندازه میر حسین موسوی بخوانیم و با هر بیانیه اش گردهم جمع شویم.

این فیلم را دوباره ببینید.

کتایون شهابی و بقیه شان

2011-09-19T13:04:00.000-07:00

از قدیم و ندیم بسیار شنیده ایم که می گویند ضعیف گیر آوردی؟ حالا حکایت اینهاست. کله گنده ها را 220 روز در حصر خانگی بدون رادیو و تلویزیون و هم سلولی و هیچ خبری از بیرون نگه می دارند، آن وقت آنها در یک دیدار پنج دقیقه ای همه رشته ها را پنبه می کنند. همچین با اقتدار از شرکت نکردن در انتخابات می گویند، آینده ای روشن را امید می دهند، خیال همه را از عبث بودن شکست راحت می کنند که مجبور می کنند اینها را که دوباره ضعیف گیر بیاورند. بروند سراغ آنهایی که هیچ روز و هیچ شبی در زندگی برنامه زندان نداشته اند. چه برسد به بند دویست و نه. چه برسد به سلول انفرادی احتمالا؛ که امروز شده نقل و نبات. نصیب هر کسی می شود.

اما بدانید و آگاه باشید که نگه داشتن مستند ساز در یک فضای نادیده و نانوشته خبط بزرگی است برای شما که از درز هر واقعیتی هراسانید. بترسید از روزی که فیلمهایشان پر باشد از حس وحشت، ناامنی، سرگردانی که از نگه داشتنشان در میان دیوارهای محدود، پشت چشم بندها و در انتظار بازجویی های نامعلوم و پر از توهم جاسوسی برای انگلیس خبیث و فعالیت تبلیغی بر ضد نظامتان در عرصه بین المللی و اقدام علیه امینت ملی است.

روزها و شبهای بی طاقتی در انتظارتان است؛ سقم سیاه. اما می شود متریال یک عمر فیلمسازی. میشود آن ِ هر اثری که پس از این از روح شما بیرون می آید. به قول مادرم وَ مَکَرو مَکرَ الله. واللهُ خیرُالماکرین. زندانی کردن هنرمند اما از آن مَکَرو های دو سر سوخته است والا.

و اما کتایون شهابی. نمی توانم تو را جدا نکنم از بقیه. نگهبانانت را می شناسم که بی جهت آزارت نمی دهند، مگر به دستور. مگر به دستور اکید. اینها همانهایند که نتوانستند بر پیکر سمیه شلاق بزنند؛ حتی به دستور. اینها سهمی در رسوایی پس از آن شلاق دارند. چشم بند همراه با چادر ماجرای دیگری است. نمی توانم فکر نکنم به دلواپسی های زنانه ات، به شوردیگی های روح حساست که از هنر سینما می آید و خیلی زن و مرد نمی شناسد. وجه اشتراک من با تویی که ندیده امت کم نیست.

در انتظار آزادی همه تان هر روز و هر ساعت روز.

شلاق

2011-09-15T10:02:00.000-07:00

توی عمرم کتک نخورده بودم تا همان باتومهای سی خرداد 88، که درد خاصی نداشت. کمی لنگان لنگان راه رفتن روزهای بعدش بود و راستش لذتی هم داشت که این باتوم مثلا مدال شجاعت حضورت در خیابانهاست. یک سال بعد توی حکمم آمد هفتاد و چهار ضربه شلاق. از دی نصفه شب که خبر شلاق خوردن سمیه را شنیدم، پشتم تیر کشید. خودم را هی جای او گذاشتم که دمر خوابیده و پشتش می سوزد. گفتم باز جای شکرش باقیست که مثل بابایم، عمویم، دوست پسرم بعد از شلاق ها پرتش نکرده اند توی انفرادی؛ بارها.

کمی ترس هم به سراغم آمد. انقدر که نگذاشت تا صبح بخوابم که مبادا من هم. راستش برای من دردش از همه چیز مهمتر بود. وقتی شنیدم درد ندارد و فقط تحقیر دارد ترسم رفت پی کارش. به خود گفتم مثل همان باتوم است که افتادم کف خیابان آزادی و سربازهای نینجاطور دور و اطراف من و بقیه مان. توی زندان هم که بودم فحش می دادند بهم. به خودم، به پدرم، به مادرم، به برادرم، به رهبرانمان، به آرمانهایمان. تحقیر نمیشدم اما. می گفتم از خشمشان است. کم آورده اند، حالشان بد است. فکر می کنم تحقیر وقتی می شود آدم، که لایق چیزی باشد. لحظه خداحافظی، پیش از رفتن به دفتر پی گیری هم او در گوشم خواند مبادا فکر کنی کوچکت می کنند. تو آنها را کوچک می کنی. این حرف آویزه گوشم بود و هنوز هم هست. پنجاه ضربه شلاق بر اطرافِ بدن ِ بسته به غل و زنجیرِ زنِ مبارزِ ایرانی بنزینی است به موتور خشم ما. سمیه شلاق خورد به نمایندگی تک تک ما که فریاد اعتراض سر دادیم و بر سر فریادمان ماندیم.

بعد از مرگ هدی صابر مچ بند سبزم را بستم که خشم و بغض آن روزها یادم بماند. و دیگر باز نکردم. می دانم که بسیاری از همراهان سبزم در روزهای پس از آن مچ بند سبز را در دستم دیده اند و دلشان برای ثانیه هایی گرم شده است. گاهی این را از نگاههایشان می خوانم. شاید این شلاق مچ بند دیگری ببندد بر دست دیگری؛ تا در خاطر بماند خشم دیگری.

در سرازیری سی

2011-09-11T02:22:00.000-07:00

به شما مژده می دهم که سرازیری سی، سرازیری باحالی است. از آنها که زمین هم که بخوری قل می خوری و می روی جلو. یک حال خونسردی است. یک حال بی گذشته و آینده شاید. به شما مژده می دهم که در سرازیری سی از التهابهای بیست خبری نیست و هر چه جلوتر، آرامتر. مشخص تر. واضح تر. در سرازیری سی روزها اسم دارند. معنی دارند. حضور دارند. در سرازیری سی اراده هیچ کس از اراده تو قویتر نیست.

بلغورهاي يك ذهن خيانت زده

2011-09-09T07:28:00.000-07:00

خيلي از داستانهاي اين روزها، خيلي از فيلمهاي تجربي و كوتاه كه به واقعيت نزديكترند به خاطر مميزي نشدنشان، خيلي از جمله هاي قصار فيس بوك و گودر از خيانت مي گويند. از رفتن معشوق با ديگري. وبلاگهاي بسيار مي خوانم كه امروز از همخوابگي با علي مي گويند و فردا شهرام و دوباره پس فردا علي. اين همه وجود يك پديده يعني بايد طبيعي انگاريدش؟ يعني ديگر واژه خيانت بي معناست؟ شايد. اما هنوز مي دانم اگر يك شيشه كرم پودر خالي جلوي آينه خانه او ببينم يعني نفرت از رابطه اي كه در جريان است؛ آنهم در شرايطي كه خودم همين مي كنم گاهي.
خدا رو شكر كه اين روزها آرمانهاي بزرگي در سر دارم. مي خواهم در آزادي و آبادي ايرانم سهم داشته باشم و براي آن از تمام وجود مايه بذارم بس نيست. يك حالت سانتي مانتالي داده ام به زندگيم از نظر آرمان خواهي. خيلي انرژي ندارم براي شكست خوردن عاطفي و عشق ورزيدن. مگر كسي بيايد و وعده بدهد عاشقي كم هزينه را كه مزاحم كار و زندگي ام نباشد. كه پيش از اين گفته اند يافت مي نوشد گشته ايم ما.

حال اين روزها

2011-09-06T10:55:00.000-07:00

از صبح رفته ام توي اوين. رفته ام توي سلولم. توي سالنهاي بازجويي. توي حال آدمهايي كه با من آنجا بودند. آمدند تو، برگشتند بيرون. توي حال آدمهاي بيرون بي خبر از من نگران. توي حال آدمهاي دورتري كه مي خواندند n روز بي خبري مطلق از فلاني. فلاني پس از n+1 روز تماس گرفت. امروز من آن آدمهاي دور و بري دور بودم به ارزش يك كليك روي خبر و شايد لايكي، همخواني، حركتي... نامه خواهر مصطفي كريم بيگي را خواندم. نامه مجيد دري، مصاحبه با مادر اشكان سهرابي. سرم سنگين بود. احساس بيهودگي دست از سرم بر نمي داشت. ياد روزهاي بازجويي مي افتادم. قسم وآيه مي خوردم و توي برگه مي نوشتم كه من سياسي نيستم. نبودم والا. يعني آنچه من مي گفتمش سياست اين ها نبود كه من مي كردم. حالا كه به زندگي خودم نگاه مي كنم. يك عزيز كه نه، دهها در تبعيد كه سختيهاي مشتركي با زندان دارد، فقط حاد نيست و مزمن است. عزيزان زيادي در حبس و صد و پنجاه تا دست كم پاره تن زير خاك و من كه آرام و قرار ندارم حتي يك روز. هيچ چيز به اندازه ديدن آن دسته از اعضاي پيكر بيشماران كه نواي نااميدي سر مي دهند بي قرارم نمي كند. مثل خورشيدي كه صبح از لاي پرده اتاق مي افتد روي صورتم روشن است كه اگر هر كدام اميدوار شويم و راه بيفتيم و كارها را دست بگيريم فردا از آنمان است. حيف كه براي آنها روشن نيست اينقدر. كليپ شش دقيقه اي دويست روز از حبس رهبران سبز گذشت خوب چيزي است. نشانش بدهيم به هر مهماني كه به خانه مان مي آيد. سي دي كه نمي كنيم تا پخش كنيم. آخر مثل روز روشن نيست نتيجه دهها هزار سي دي كه در سطح شهر پخش مي شود. و این طور بود که من سیاسی شدم.

پی نوشت: فقط دلم می خواهد بگردم توی شهر و تک تکمان را پیدا کنم که هنوز دلگرمیم، هنوز مچ بندها به مچمان است، هنوز چشم به راه روزهای آزاد ایران هستیم.

بشار اسد

2011-08-18T07:33:00.000-07:00

نمی شود بیایی این ور دنیا و همه چیز از یادت برود. نمی شود. اگر می شد خیلی پیشتر از ما مردم رفته بودند این راه را. نمی شود. دوستی در آن سوتر دنیا پیگیر حال و احوال شوهرش است در سیصد و پنجاه. دوستی در قلب پایتخت چند روزی آمده بیرون تا زنده بماند و انواع واقسام سنگها از پا در نیاورد کلیه و صفرا و هرکدام دیگرشان که می تواند با املاح آب سنگ بسازد. دوسن عزیزتری منتظر است. می گوید حالش به اندازه کافی خوب شده که ببرندش تو. دوستها را ول کن. هموطن ها را ول کن. می شود چشم را روی اخبار سوریه بست. می شود فکر کرد یک خبر است صرفا و به ما مربوط نیست؟ من بعد از روزی که ضد شورش را با چشم خود دیدم و از باتوم با بدن خود کتک خوردم دیگر نمی توانم نسبت به این پدیده در هیچ کجای دنیا بی اعتنا بمانم. نهایت اعتنایم هم همین شر کردن احساسم با شماست انگار. والا فراخوانی تجمعی بشود همه می آییم بیرون تا بشار اسد هم بداند بعد از سقوط جایش ایران نیست قطعا.

کمبود

2011-08-13T11:54:00.000-07:00

همیشه، حتی آن موقعها که برچسب عاشقانه ترین دوران زندگیم را داشتند، همان روزگاری که شر کردن هنوز جزئی از ادبیاتمان نبود دلم پر می کشید برای همین شر کردن لحظه های به یادماندنی با یارِ آن دوره و زمانه. منظره ای دلنشین دلم را به درد می آورد، کنسرتی پرشور پایینم می آورد تا بالا ببرد. می خواستم آن دیگری باشد. باشد که من بیشتر حظ ببرم و لذت. باشد که مکمل حال خوب من بشود. باشد که برای من باشد. این بار اما دلم طور دیگری است. می خواهم باشد که من باشم در کنارش. باشد که او بیشتر حظ ببرد و من مکمل حال خوب او باشم و از این حرفها. حال من همین جوریش هم خوب است. تمام و کمال خوب است. لذت و حظ و تکمیل هم به اندازه کافی هست. اما او که نیست انگار یک چیزی در کل زندگی کم است. در کل زندگی خودش؛ و شاید من.

بهار می آید؟ در اوج داغی تابستان

2011-07-13T09:55:00.000-07:00

روحیه ات که بر اساس امیدواری زندگی را بسازد، آرام پیش می روی.... گاهی نمی فهمی کجا می روی...گاهی همه تلخ می شوند و سرخورده و تو حتی با همه امیدی که در دلت هست ناامید می شوی ازشان....می خواهی خودت را با امیدواران همپا کنی و دایره زندگیت می خواهد تنگ شود...حالا اگر از تنگی بیزار باشی، گریز می زنی...هی عوض بدل می کنی دور و بری ها را... یاران جدید، همراهان جدید، همرزمان جدید. درباره ات می گویند چراغ هیچ کس را تا صبح روشن نگه نمی داری... پس اگر با یک دوستی ده سال بمانی یعنی او مهمترین...اگر با مرام و مسلکی از هفتاد و چهار تا نود بمانی که می شود شانزده سال یعنی آن مرام رفت در خون و پوست و استخوانت...با انواع و اقسام تفکرات چپ که بزرگ شده باشی- با همه مارکهای دنیای سرمایه داری که از سر و کولت بالا می رود در حد جیب البته- باز هم هیچ مرد پول از پارو بالا رفته ای دلت را نمی برد...و اگر یاری، دلداری پنج سال دل تو را نگه دارد در دست، می شود رکورد دار زندگیت؛ هر چند فاصله ها دارد با مرد رویاها....

روحیه ات که بر اساس امیدواری زندگی را بسازد هر روز و هر شب موزیک سبز گوش می دهی که

خسته نشو شروع کن

به انتشار خورشید

نگو نفس بریدی نگو نمونده امید

خسته نشو که دستات کلید هرچی قفله

....

و بقیه شان. بعد می خواهی همه را سهیم کنی...

روحیه ات که بر اساس امیدواری زندگی را بسازد در اوج روزهای ناامیدی زنان و مردانی که روزی همپای تو بودند در مبارزه مسالمت آمیز، ناگهان خبر آزادی هم بندی ات می آید. خبر آزادی بهار. در اوج داغی تابستانی که همه را بیحال روانه خانه ها می کند.

کدام یکی ام؟ اصلاحاتی یا انقلابی؟

2011-07-07T12:57:00.001-07:00

روزهای کم تعدادی نبود آن روزها که همه با هم بودیم؛ شاید می اندیشیدیم که چه می شود پس از پیروزی. نکند که دیگر نخواهیم با هم بباشیم. نکند سرنوشت پیروزیمان بشود مثل روزهای اسفند پنجاه و هفت که گروهی می گفتند یا روسری یا توسری و گروهی دیگر از برابری حقوق زن و مرد. نه این که فقط با شعار، با چوب و چماقشان گفتند و کوبیدند و سی و سه سال جلو آمدند تا امروز. نکند بشویم مثل چند ماه بعد از آن یکی پیروزی بر دیکتاتور قبلی که مردم شدند ساواکی و ضدساواکی و باب اعدام باز شد و در سواد و حوصله من نمی گنجد تکرار خاطره آن روزهای کودکی خودم و جوانی مادر و پدر.

روزهای کم تعدادی نبود آن روزها که همه با هم بودیم و به هم عشق می ورزیدیم. تازه تازه تجربه می کردیم که هر رزمنده ای نه یعنی که انصار حزب الله و چماق بدست و حتی نه هر که روزی بسیجی بوده یعنی قاتل به راحتی. تازه تازه می چشیدیم طعم دوست داشتن همسایه چادری و هم اتاقی خانم جلسه ای برو را که پا به پای ما می آمد به همان جا ها که بعدش می توانست مرگ باشد و شکنجه باشد و زندان. حتی تا خود زندان هم آمد. تا همان سلول دست چپی. دلمان می لرزید که مبادا برسد روزهای تلخ تفرقه در خانواده سبزمان . برسد روز جدایی. و خبری از رسیدنش نبود.

اما رهبرانمان را که بردند شعار هر ایرانی یک رهبر به مذاق خیلیهایمان خوش آمد. دو تا مقاله و یادداشت نوشتیم و شدیم یک رهبر، دو تا مصاحبه کردیم و شدیم یک رهبر، دو تا سایت زدیم و کلیپ درست کردیم شدیم یک رهبر. رهبری هم شیرین است. هنوز بهمان رای نداده اند و هنوز سپاه و بسیج در دستمان نیفتاده، فکر می کنیم همه باید فقط حرف ما را بپذیرند. چه می دانم. مثل هر زنی که وقتی معشوقش ترکش می کند غمگین است من هم غمگینم و دل شکسته از جنبشی که دوشقه می شود؛ اصلاحاتی و انقلابی. و من عضو هر شقه باشم باید با همه آن احتمالا بیشماران دسته دیگر وداع کنم. کاش رهبرانمان می آمدند، هر چه زودتر. تا هر چه رشته اند پنبه نشده.

تا همه فراموش نکرده اند آن چه موسوی گفت درباره جنبشمان

درمیان همه مطالبات و راه‌کارهایی که برای نیل به حاکمیت مردم بر سرنوشت خود و پاسخگو کردن قدرت و مشروط کردن آن وجود دارد تمهید برای انتخابات آزاد و رقابتی بااهمیت‌ترین آنهاست. انتخاباتی که با گزینش‌های شورای نگهبان و نحوه نظارت آن تبدیل به مراسم عزای ملت برای مرگ میثاق ملی نگردد. به همین دلیل همگانی کردن خواست برای انتخابات آزاد و رقابتی یک وظیفه سرنوشت‌ساز برای همه کسانی است که ایران را خانه همه ایرانیان با همه تنوع و تکثر می‌ دانند( از یادداشت موسوی به مناسبت سالگرد مشروطه)

2- تدوین قانون شفاف و اعتماد برانگیز برای انتخاباتها به نوعی که اعتماد ملت را به یک رقابت آزاد و منصفانه و بدون خدعه و دخالت قانع سازد. این قانون باید شرکت همه ملت را علیرغم تفاوت در آراء و اندیشه ها تضمین کند و جلوی دخالت های سلیقه ای و جناحی دست اندرکاران نظام را در همه سطوح منتفی سازد. مجالس اولیه انقلاب می تواند به عنوان الگویی مورد توجه قرار گیرند.( شرط دوم بیانیه هفده)

اگر مردم علیرغم تمامی صحنه‌های تلخی که در این چند ماهه دیده‌اند همچنان اجرای بدون تنازل قانون اساسی را شعار محوری خود می‌دانند به آن خاطر نیست که اگر چیز دیگری بخواهند به آنها داده نمی‌شود. تنها و تنها حکمت و واقع‌بینی مردم بود که اجازه نداد رفتار زشت حاکمان به واکنش‌های عصبی و لجام‌گسیخته بیانجامد.( بیانیه شانزده)

ساختن فردا را باید از امروز آغاز کنیم. باید برای فردا چنان مهیا باشیم که اگر همین فردا از راه رسید یکه نخوریم(بیانیه چهارده)

آرمان این روز آن است که رنگ‌های گوناگون را آمیخته با یکدیگر به صحنه بیاورد. روز قدس امسال ما این گونه نبود، اما برای چنین چیزی بود. اتفاقا اینجانب آخرین جمعه از رمضان امسال را در میان کسانی حاضر شدم که جمعی از آنان با مشت‌های گره کرده به پیشوازم آمده بودند و برایم آرزوی مرگ داشتند. در مسیر پرهیاهویی که بایکدیگر همراه شده بودیم سیمایشان را مرور می‌کردم و می‌دیدم‌ که آن چهره‌ها را دوست دارم. و می دیدم پیروزی ما آن چیزی نیست که در آن کسی شکست بخورد. همه باید با هم کامیاب شویم، اگرچه برخی مژده این کامیابی را دیرتر درک کنند.(بیانیه سیزده)

2011-07-05T12:49:00.000-07:00

واگویه های یک نیمچه زندانی برای همبندش

2011-06-26T04:52:00.000-07:00

او مرا نمی شناسد. نه به قدر او مشهور هستم به آزادگی و شجاعت، نه به اندازه او در زندان بوده ام بهمن ها و اسفنها و عیدهای نوروز....این است که شاید یادش نباشد دم به ساعتی را که به دیوار می کوبیدم و صدایش می کردم که چه خبر؟ او هم با حوصله از همه سوال می کرد و جوابِ منِ فضولِ زندان نکشیده ی صبر به سرآمده را می داد. می گفت که ام البنین فلان دوستم را دیده که حالش خوب بوده. می گفت تارا فک و فامیلم را دیده توی دفتر پی گیری. می گفت که شیوا آمده توی بند ما و قرار بازداشتش تمدید شده. می گفت پسر لیلی را هنوز آزاد نکرده اند و رفته ملاقاتش کرده. می گفت وثیقه اش را هم تمدید کرده اند. می گفت از آن دختره که عکاس بود و اسم زیبایی داشت. با شوهرش با هم توی زندان بودند. می گفت که نگران شوهر است. می فهمیدم زندان کشیدن خودت راحت تر است تا عزیزت را تصور کنی در سلولی دیگر که ندانی چه بلایی به سرش می آورند یا حالش چطور است یا هزار فکر و خیال دیگر. آها اسمش مهرانه بود. می گفت شوهرش را تا دم در آزادی برده اند و بازگردانده اند به بهانه ای...بلایی که بعدها سر همه مان آوردند. با لیلی هم همین کار را کردند. نمی دانم بعد از هزار و یک ماجرایی که بر سرش آمد یادش هست یا نه؟ هاله مان پرپر شد، دیگر چه اهمیتی دارد خاطرات آزادیهای قلابی که در هم می شکند زندانی را که رویایی جز آزادی ندارد. او اما رویایی بزرگتر داشت. نامه اش آمده که از دلتنگیهایش گفته.... نامه را هی می خوانم و یاد صبوری اش می افتم. یاد دلداریهای تخمی خودم می افتم که به او می دادم از همان لابلای دیوارها بدون آنکه ببینیم همدیگر را هیچ وقت. که عید خانه است. عید هشتادو نه را می گویم. نود هم آمد و رفت و امینش هنوز این سوی دیوار است در خانه ای که می گفت تازه وسایلش را چیده اند. تازه یعنی همان که عید هشتاد و نه هنوز نیامده بود.

مبادا فکر کنی خانه بدشگون بود. اینهایند که بدشگونیشان به همه جا سرایت کرده. تخت خواب همه مان بدشگون است که نیمه شب های بهمن و اسفند ریختند و یکی یکی از آنها کشیدندمان بیرون و آوردند پیش تو. گوشیهای موبایلمان بد شگون تر کهprivate number ها می افتد روی صفحه اش و این یعنی احضار. فرودگاه نمی بینی چقدر بدشگون شده؟ پاسپورتت را می گیرند و اگر خیلی شانس بیاوری از راه آمده بر می گردانندت... خواهر ها و برادرهایمان را روزی از همین فرودگاه بدشگون امام فرستادیم رفتند که دیگر برنگردند. همین تارا که هر روز دلداری اش می دادی هفت سال زندان گرفته با هفتاد چهار ضربه شلاق که نمی دانم عددش از کدام خراب شده آمده و با چه حساب و کتاب دقیقی؟ عکس سلول انفرادیمان را یکی انداخته و گذاشته روی اینترنت. نمی دانم کی و چگونه، اما اتاق خیلی روشن تر از آنچه بود که من و تو دیدیم. پنجره ای که باز است، که آهن جلویش نیست، که روشنایی اش به وفور به داخل اتاق می تابد. شادی صدر هم وصف آفتاب داغی ازش کرده، اما ما فقط رد آفتابی میدیدیم روی دیوار. نامه ات را خواندم بهاره جان، نه یکبار، ده بار شاید. می دانم آن را برای شوهرت نوشته ای. می دانم نامه های عاشقانه خصوصی هستند، اما این عشقی است که از آزادگان این سرزمین دریغ شده است. دعا می کنم این روزها ذخیره شود برایت. دعا می کنم جوانتر شوی هر روز به کوری چشم همه شان. کاش میشد زندانی ات را تقسیم کنند بین زنان داوطلب. آنها برای تجربه عاشقانگیهای تو حاضرند به جایت محدود به دیوارها بشوند. آخر فردا که این سرزمین آزاد بشود قرار است همه مان از دستاورد زنجهای تو بهره مند شویم. کاش این پست از آن خوش شگونهایش باشد. کاش آرزوی هر روزه ام برای آزادی تو برآورده شود بهاره جان.

عشق شوری در نهاد ما نهاد

2011-06-19T03:23:00.000-07:00

کانالها را مرتب کرده. وی او ای، پارس تی وی و بعد بی بی سی. فکر کنم او تنها کسی باشد که وی او ای و آن وقت پارس تی وی را به بی بی سی ترجیح می دهد. حتی گاهی اوقات شبکه های فاجعه انگیزناکتر. تا دیدم دوباره زد روی پارس تی وی، چپ چپ همیشگی ام را نثارش کردم. برد روی پی ام سی یا یکی از همین کانالهای موزیک خالتور که من نگاه می کنم. اما انگار زنگی برای لحظه ای گوشم را نوازش داد. گفتم برگردان. گفت کجا؟ گفتم قبلی. گفت قبلی پارس بود. گفتم هر چه بود. برگردان... برگرداند. صدای شاملو بود که می گفت

دستت را به من بده
حرفت را به من بگو
قلبت را به من بده
من ریشه‌های تو را دریافته‌ام
با لبانت برای همه لب‌ها سخن گفته‌ام
و دست‌هایت با دستانِ من آشناست.

در خلوتِ روشن با تو گریسته‌ام
برایِ خاطرِ زندگان،
و در گورستانِ تاریک با تو خوانده‌ام
زیباترینِ سرودها را
زیرا که مردگانِ این سال
عاشق‌ترینِ زندگان بوده‌اند.

و اشک ریختم. تازه فهمیدم. بعد از بیست سال جستجو به دنبال عاشقانگی ام تازه در آن لحظه معنی عشق را فهمیدم. تازه فهمیدم چرا یاد هیچ مردی همراه شعرهای عاشقانه نمی شود برای من...تازه فهمیدم که من در خرداد هشتاد و هشت عاشق شدم. همان زمان که زیباترین سرودها را در گورستان تاریک با تو خواندم زیرا که مردگان آن سال عاشق ترین زندگان بوده اند و زندگان آن سال عاشق ترین ادامه دهندگان راه آن مردگان و من و تو که دستانمان با هم آشناست و هر لب برای همه لبها سخن می گوید. و حالا در این روزها شعر عاشقانه مرا یاد تک تک شما می اندازد. خوش به حال من

خواب ِ زن چپه؟

2011-06-09T00:37:00.000-07:00

دوست قدیمی که بعد از آزادی از زندان به خاطر ترسها و محافظه کاریهای بی حد و اندازه اش با او قطع رابطه کردم، پیغام فرستاده که خوابِ مرا دیده؛ خوابِ مرا که " او" یم ازدواج کرده ام. " او" یی که سالهاست روز به روز پیش می رویم، طوری که معلوم نیست انگار روز بعدی هم برایمان هست یا نه؟ دیگر زندگیمان مثل زن و شوهرها شده...همان حساسیتها، همان اشتراکها، همان عادت و وابستگی. من که نمی دانم ته این باهمبودن روز به روز کجاست....هنوز نفهمیده ام کدام حرف را جدی بگیرم: می روم از این مملکت ِ هر روزش را یا کنایه ای که به من می زند: به قول تو یه روز خداحافظی می کنیم...با دهان باز از حیرت نگاهش می کنم که به قول ِ من؟ یعنی اگر ازت بخواهم تا آخر دنیا خداحافظی نکنیم، تو می گویی با اجازه بزرگترها بله؟ دوست قدیمیِ صاحب خواب خودش همیشه آرزوی شوهری خوب داشت و این " او" ی من در استانداردهای او نصفِ خوب هم نیست؛ نه خانه آنچنانی ولی ماشین اینچنینی چرا، نه استاری آنچنانی ولی هنرمندی بسیار اینچنینی چرا، نه تجربه های آنچنانی از سفرهای دور و دراز و عاشقانه ولی زندگی دونفره منحصربفرد اینچنینی چرا...حالا گیریم "او " از من پاسخی می خواست مشابه بله ی سر سفره عقد، آن وقت کدام تردیدها زودتر به سراغم می آمد؟ خیل عظیم طلاق های دوستانم در همه جای دنیا، نه فقط تهرانی که آمار طلاقش بالا رفته و کارشناسان استدلالهای شروع زندگی مدرن و تجربه تازه ی استقلال زن ها را دارند، همه جا.... دست بر قضا هر که عاشقانه تر رفت، زودتر برگشت....حالا ما که عاشق نیستیم شاید همین طور لک و لک که تا به حال آمده ایم پیش برویم و بمانیم....تا به حال اینقدر ندانسته نبوده ام که چه می خواهم...فقط دست کم می دانم چه نمی خواهم؛ نمی خواهم شبیه یک نفر دیگر بشوم. نمی خواهم وقتی کسی مرا با " او" یم مثلا در مهمانی می بیند انگار که یک روح در دو بدن، انگار که یک عقیده واحد در دو ذهن، انگار که یک سلیقه از موسیقی و فیلم و ادبیات و هر کوفت و زهرمار دیگر در دو حس... می خواهم تا آخر ِ دنیا خودم باشم..حتی نمی خواهم کسی بیاید از فرط عشق خودش را شبیه من کند. دور باد.

گامهای کوچک

2011-06-06T02:34:00.000-07:00

بگویم بهتان که زندگی عجیب و غریب ما که عادی برگزار می شود از همه ادبیاتی که دور و برمان است نامیزان تر است و از فیلمها و شعرها حتی.... مثلا اگر راسکولنیکوف یک قاتل بی نظیر و به یادماندنی بوده در روسیه یا نمی دانم اتحاد جماهیر شوروی بوده شاید دوره زندگی او، کلاریس چراغها را من خاموش می کنم و کریم منِ او و سیمین و فرهاد نیمه غایب وبقیه این معاصریها زندگیشان بی ماجراست نسبت به خودِ ما، خودِ من و تو که صبح پا می شویم مطلبمان را می نویسیم یا مثلا نقاشیمان را می کشیم یا لباسمان را طراحی می کنیم، عصر می رویم جلوی حسینیه ارشاد و از گاردی و لباس شخصی فحش و باتوم می خوریم و شب میرویم خانه او و باهاش می خوابیم و عشق بازی. این وسطها شاید کافه ای هم برویم و پسربازی ای هم بکنیم تازه، یا ممکن است قرار ماساژمان که از ده روز قبل گرفته ایم امروز باشد که نمی دانسته ایم شبِ سوم یکی از بانوهای این ایرانِ نیست در جهان می شود. حالا شانس بیاوریم و ساعت ماساژ بعد از لگدهایی که بر پشتمان خورده باشد. قرار شب ِ هفت هاله را که دم سازمان ملل، بلوار شهرزاد پاسداران است را هم می گذاریم. حتی وسط هیر و ویر جر و بحث با یار( بر سر قرار و مدارهای پنهانی من از چشم او و او از چشم من)، به چند ناشناس زنگ می زنیم و می گوییم بیایید جلوی سازمان ملل ساعت 5...حتی یکی از آنها بحث می کند که ساعت هفت بهتر از پنج است، پنج کسی نمی آید...بابا ده صبح هم گذاشته ایم و آمده اند، شما بیا بقیه شان با من. می خندد. پس من هم زنگ می زنم، بعدی را تو رو خدا دیرتر بگذارید.... انگار نه انگار که همه این تجمع ها یعنی شاید دستگیری، شاید زندان طولانی مدت، شاید سه نقطه ... . زندگی ما همین است.... البته که هیچ کدام نباید به زندان و دستگیری فکر کنیم، اما همه یادگرفته ایم که راه رسیدن به آزادی همچین گل و بلبل هم نیست، ترس و وحشت و ناهمواری دارد، اما اگر به تهش برسی انگار اورست انسانیت را فتح کرده باشی....پس بشتاب به سوی قله. اولین قدم را همین الان بردارد و اخبار همراهیمان را به بی خبران برسان.

مي خواستم از هاله سحابي ننويسم

2011-06-02T02:47:00.000-07:00

مي خواستم از هاله سحابي ننويسم...يك روز از شهادت او گذشته و شعرها و قطعه ها و دلنوشته هاي زيبا بسيار براي او سرودند در همين زمان كوتاه و من چه مي خواهم بگويم مثلا... چه مي دانم از او جز چند باري كه در حسينيه ارشاد مادرم به من نشانش داده بود كه هاله سحابي است. مي دانستم كه قرآن پژوه است و من آن روزها هنوز در پي يافتن زيباييها از متن قرآن و شناساندنش به بيزار از قرآنهايي كه اطرافم را گرفته بودند، اما به اندازه امروز پرتعداد نبودند تلاش مي كردم.... روز تحليف رييس جمهور، كه مي شد دو روز بعد از اعترافات ابطحي و عطريانفر در دادگاه نمايشي و آب سرد ريخته شده بر سر ما، نام او را دوباره شنيدم... آنقدر فضاي خيابان بهارستان امنيتي بود كه من و همراهانم حتي با هم حرفي نمي زديم، مبادا اين رهگذري كه كنارمان است مامور امنيتي، در واقع همان خبرچينِ خودمان باشد و دستگيرمان كند. در آن فضا... هاله سحابي... وسط ميدان بهارستان... مقوايي را بالاي سر گرفته بود كه روي آن نوشته بود : شاه صداي انقلاب مردم را شنيد.... خبر آمد كه گرفتند و بردندش هاله سحابي را، مثل ديروز با ضرب وشتم. پس كتك نخورده نبود مثل من كه با يك لگد از پا بيفتد و نفسش برود و برنگردد. آن روز به سبب خوني كه هاله ازشان به جوش آورد فقط زن ها را گرفتند. پسرها كه ازميدان مي آمدند خبر آوردند برايمان كه امروز نوبت شماست، نرويد. هنوز از آب سرد ِ ديروز بيحال بودم. نااميد بودم. فكر مي كردم تمام شد و رفت. پدر كه تجربه بارها زندان و بارها نشستن پاي اعترافات كساني كه بهشان ايمان داشت را پشت سر گذاشته بود گفت: ممكن است روزي موسوي و كروبي را بياورند اعتراف درتلويزيون، مي خواهيد از جنبشتان دست بكشيد؟ ياد روزهايي افتادم كه او همسن و سال الان من بود و هر روز ظهر از سر كار مي آمد، پاي راديو زحمتكشان مي نشست و نام اعدام شده هاي آن روز را مي شنيد كه چند تاي آنها را مي شناسد؟ چند تا از دوستانش هستند؟ و چند تا آنقدر نزديكند كه من بهشان مي گويم عمو. از خودم خجالت كشيدم كه به خاطر اعتراف دو تا آدمي كه راستش همچين اعتقادي هم بهشان نداشتم و درست و حسابي نمي دانستم مرامشان چيست، از پا افتاده ام.

اما

از ديروز دوباره از پا افتاده ام. نااميد تر از آن روز تحليف كه يكماه ديگرش روز قدس با شكوهي داشتيم. نااميدتر از روز اعدام فرزاد كمانگر و فرهاد وكيلي كه يك سال كشيد تا بيست و پنج بهمني بيايد و فرياد اعتراض سر بدهيم. حالا دارم جنازه سِر شده ام را جمع مي كنم بروم جلوي در مسجد پدر هاله يا خودش...به هر حال فرق نميكند، سوم و شب هفت و روز چهلمشان زين پس در يك روز است... مي شود دست كم سالگرد شهادتشان سبز بپوشيم و آزادي را فرياد بزنيم؟ اين بار نه با لبان بسته.

عزت الله سحابی

2011-05-31T01:40:00.000-07:00

از صبح که در ماشین ِ او نشسته بودم و با هم می رفتیم سرِ کار، گفتم امروز در وبلاگم از خانواده می گویم. از خانواده ای که دارم و از این که اگر می دانستم می توانم همچین خانواده ای را بیست سی سال دیگر که پنجاه شصت سالم شده، برای خودم داشته باشم احتمالا همین امسال تشکیلش می دادم و اینهمه این همه دست دست نمی کردم که شوهر خوب کیست و خانواده خوب چیست و زن موفق کدام است، مجرد یا صاحب خانواده؟...اگر کسی، مثلا همین مشاور عزیز به میزان پدر، یا همین او ی مردد به میزان ِ خودم، امضایی دستخطی چیزی می دادند که می شود. که جواب می دهد. خانواده را تشکیل می دادم و انسان کاملی می شدم....سالروز تشکیل این خانواده است و می خواستم بگویم از همه ویژگیهایش. اما

صفحه کامپیوتر را که باز کردم سر در مشکی وبلاگ آق بهمن و رفتن عزت الله سحابی از دست و پا انداختم....دیگر نمی دانم در این روز تلخ از چه بگویم؟ از مردی که ناکام که نه، بالاخره بیشماران بیست و پنج بهمن را دید، بالاخره اقلیتی که اکثریت شد را در این دو سال الله اکبرها و شعارنویسی های در و دیوار دید...زن و مردی که عادی مثل من روانه اوین و انفرادی شدند و غیرعادی و مبارزوار بیرون آمدند و دغدغه هایشان دو چندان شد دید. مبارزه غیرخشونت آمیز را که سالها آرزویش را داشت، که در همان کوی دانشگاه هفتاد و هشت حسرت فهم و آگاهی اش را از سوی ما می کشید دید، روزهای سبز تهران و بعضی شهرستان ها را دید.... شاید روز پیروزی را هم می توانست نه در آینه که در خشت خام ببیند....شاید آن طور که خودش خواست: ای خدای بزرگ، ای تغییر دهنده قلبها و فکرها، یا حال و روز ما را دگرگون کن یا مرگ مرا برسان نبود رفتنش، شاید با خیال راحت مُرد و رفت....

همان خانواده ای که نشد بگویم چرا دلم می خواهد بعد ها یکی مثل آن را داشته باشم، امروز عزادار این مرد بزرگند و گفتم که روزی مثل امروز اولین روز تشکیل این خانواده بود؛ به این می گویند رویداد همزمانی.

پیش نوشتی که یک بار پاک شد و دوباره پی نوشت شد:

قرار ما فردا ساعت هشت صبح، لواسان، بلوار امام بعد از میدان اصلیخیابان پیام، خیابان صحرای نادران، کوچه گلستان پلاک 10.

کارهای عقب مانده و کلاس دانشگاه و خواب صبح و امثالهم قطعا بهانه احمقانه ای است برای باشکوه برگزار نشدن تشییعِ جنازه ی این مرد ِ پاک که با حضور تک تک تک تک ما ممکن است.

آیا آنها پیروزند؟

2011-05-14T01:28:00.000-07:00

نشسته ایم کنار هم، نمی دانم چه طور می شود که از گاسیپ پنه لوپه کروز و جانی دپ یهو می رسیم به آن روزهای تلخ ِ بیست وهفت سال پیش. نمی فهمم کی حرفم می رسد به برادر سه سال و نیمه ام که نشسته کنار برادر کمیته ای که کشو نوارها را می گردد. بعد بچه برای او توضیح می دهد که این نوار آقاموش شکمو ست و این یکی نوار باباس، یعنی همان چیزی که برادر کمیته ای دنبالش می گردد. بعد فکر می کنم که مامان آن موقع همسن الان من بود؛ حتی کوچکتر و شاهد این صحنه و صحنه های بعد و بعدتر... حرف او اما تلخ تر است. برمی گردد به عقب تر. به روزی که برای اعدام برادر بیست ساله اش رفتند زندان. به روزی که خودش سیزده سال بیشتر نداشت. خواهر و برادرهایی که از ترس اعدام نمی توانستند به ملاقات برادر بیایند. اشک می ریزد و من هم...بعد فکر می کنم آنها پیروزند آیا که جمعه شب ِ من و او را این طور بی پناه و بیچاره ساخته اند؟ به یاد روزهای تلخ بی بازگشت و جبران نشدنی....در زندان هم همین سوال را می کردم هر لحظه که آیا آنها پیروزند که این طور مرا با چشم بند و چادر کهنه ساعت ده ِ شب از پله ها بالا می برند و می برند و می برند و من در ذهنم می چرخد و می چرخد که کجا می رویم؟ کجا می برندم؟ وقتی پشت مانیتور می نشینم و خبرها را می خوانم که همه از شکنجه است و از نمایش قدرت هی می پرسم از خود که آیا آنها پیروزند که مرا و ما بیشماران را به گریه وا می دارند؟ یا شکست خورده اند در مقابل این همه خشمی که فرو می خوریم همه مان و بالاخره فریاد می شوند...مثل بیست و پنجم ها؟

اینها ده سال می مانند و من...

2011-05-04T04:39:00.000-07:00

گفته اینها ده سال می مانند و من هم ده سال حکمم را می کشم. واضح است که در پاسخ به دلداری مرسوم این یکی دو سال در مواجهه با حکمهای بچه ها، حکمهای پنج سال و نیم و شش سال و باز هم شش سال و هفت سال و نه سال و نیم و ده سال در تبعید این را گفته. اینها ده سال می مانند و من هم ده سالم را می کشم. بشین و تماشا کن. بشین و دست رو دست بگذار. بشین و مطلب شر کن برای آنهایی که می دانسته اند و می دانند و حالا گیرم چند تاییشان به قهقهرا پس می روند و در پی نان ِ بیشتر قلم می زنند برای همان که قرار است ده سال تو را رو به دیوار بنشاند با میل بافتنی، بدون یک پر نارنگی، یک تکه سیب، یک قاچ هندوانه و حتی واجب تر یک برگ سبزی خوردن ونخوردن. بشین، پاشو، بایست، بخواب، بمیر و بدم که اگر ندمی پیش بینی اش درست از آب در می آید....اینها ده سال می مانند و او هم ده سال حکمش را می کشد و .....آه. چنین مباد.

شنبه؛ آغاز هفته

2011-04-30T00:14:00.000-07:00

بعضی روزها صبح که از خواب بیدار می شوم، یاد بیدار شدنم می افتم در سلول سرد، روی زمین سفت، بدون یک استکان یکبار مصرف چای داغ که گلو را تازه کند...تاریک و بی انتها....یاد صبحی که هیچ کاری برای انجام دادن نداشتم...ماهها گذشته و هنوز یادم می آید چطور مات و مبهوت بودم رو به دیوار سیمانی و چطور با چنگ و دندان مراقبت می کردم از امیدی که در خاک قلبم رو به خشک شدن بود و آب و دانی نداشتم برایش جز توهماتم....
بعضی روزها صبح که از خواب بیدار می شوم، رو به دوست پسری که از حمام بیرون آمده و لباس می پوشد، رو به پرده خوش رنگ و لعاب آبی لاجوردی فکر کنم، روی تختی گرم و نرم با چای داغی که ریخته و آماده است کنار بربری تازه با پنیر و گردو و ماهواره ای که پشت هم موزیک پخش می کند همان احساس را دارم؛ تاریک و بی انتها. به شوخی های او می خندم و با ریتم موزیک قری می دهم اما تاریکی و بی انتهایی ادامه دارد... از خانه می زنم بیرون و آفتاب عالم تاب به چشمانم می خورد و این طور نیست که برای دیدن سایه ای از نورش یا ذره ای از هوایش چهل و هشت ساعت را بشمرم و پنج دقیقه ای نصیبم شود تا چهل و هشت ساعت بعدی آنهم در یک چهار متری کنار چاه توالت، اما باز بی مقصد و بی چشم اندازم.... و بیشتر این روزها شنبه اند. همان که روز بدی بود، روز بی حوصلگی...حالا فکر کن فردایش هم اول ماه مِی باشد و سالگرد یک تلخی بزرگ که آنقدر از پِیَش تلخی آمد بزرگتر و بزرگتر، ماند زیر تلنباری بعدی ها ...

چشم به راه شنبه ای هستم که زندان و تبعید دستِ بالا فقط خاطره ای تلخ باشند، شنبه ای که اول ماه می تنها جشنی بزرگ باشد، نه اعتراضی به گرسنگی چند ماهه، شنبه ای امن که همه مان را گرد هم آورد...

اوج

2011-04-20T02:34:00.000-07:00

باز هم نشد به این گلدان لا مصب درست و حسابی آب بدهم.... راستش این مسابقه انتخاب بهترین وبلاگ یه جورایی من را از نوشتن انداخته بود... وبلاگ برای من گفتن حرفهای دل همان روزم است...قبلا هم گفته م، الان می توانم همه پستهای قبلی را بریزم دور، مگر یکی دوتا مثلا زهر مارو باز هم ماندن، باز هم رفتن و چون شکر
حالا خدا رو شکر مسابقه تمام شد و من در خلال آن وبلاگ قند قزل آلا را کشف کردم...قطعا به نظرم بهترین نیست، اما از همان هایی است که من دوست دارم و می خوانم و بیست سی تاییش توی لیست گودرم هست.

و اما اولین آب رسانی به گلدان در سال جدید:
سال جدید برای من در اوج شروع شد؛ اوج عاشقانگی، در همان حدی که می تواند اوج عاشقانگیِ من باشد البته ، نه مثلا هلاک شدن و ذوب در آقا که دوست پسر باشد. آنهم تقصیر روانکاو محترم است که به من القا می کند عاشق اویم و از آن شیرینتر و سخت تر او هم عاشق من است... هر چه هم از رفتارهای دپرس وار و ضد بشرش، از بی اعتناییهای گاه به گاهش نمونه می آورم، نمونه های متضاد از حرفهای خودم می آورد که نمی دانم کی گفته امشان.
اوج همسفرینگی، یعنی سفر با بهترین همسفرانی که تا به حال تجربه کرده بودم و این هم از نوع خودم چون تنها مسافر جمع من بودم و بقیه اعضا ساکنان منطقه سفر.
اوج رفاقت با چند دوستی که همه شان در سال هشتاد و هشت و هشتاد ونه به دوستان صمیمی ام تبدیل شدند، وگرنه دوستان قدیمی در همان حد رفاقتی که همیشه بودند هستند و من بهشان قانعم. همین که می توانم باهاشان تفریح کنم و خوش بگذرانم کم چیزی نیست.
اوج خیانت؛ بدون توضیح
واوج سیاست هم که دو سالیست ما را روی قله المپ نگه داشته و عهد کرده ام امروز جنبش پیروز بشود فردا آن را ببوسم و بگذارم کنار. تو رو خدا آن موقع نگویید هر شهروند یک آبادگر یا هر شهروند، یک سازنده مثل الان که هر کداممان یک رسانه ایم و بدتر از آن یک رهبر ...تو رو خدا از ما بکشید بیرون، فقط رانتمان فراموش نشود...

از حکمهای زندان عزیزان و از شعر ضیا نبوی و از اعتصاب غذای رجایی شهریها و از بمب روحیه بودن جوانی که بیست و پنج بهمن رفت بالای جرثقیل نمی نویسم. از دلتنگی بچه هایی که در تبعید اروپایی و آمریکایی و ترکیه ای و ارمنستانی اند و تازه هر کس هم تنگش می آید یه حالی بهشان می دهد و از اوج دلتنگی ام برای آنها نمی گویم.
می ماند آلبوم جدید سیاوش قمیشی که مرا به اوج جوانیهایم می برد و نشانم می دهد هنوز همان طور شور دارم و بیش از امنیت در جستجوی هیجانم؛ خاک بر سرم.

ایرانی بدون مرز

2011-03-29T15:29:00.000-07:00

دوستی می گفت وبلاگ مثل گلدان است آب که ندهی خشک می شود و می میرد. راسنش برای من مثل بعضیها وبلاگم اثر هنری نیست که مثلا برایش سالگرد بگیرم یا برای گرفتن آدرس دات کام دار بابتش پول بپردازم. خیلی از پستهایم را وقتی بعد از یک هفته و دو هفته می خوانم دلم می خواهد حذفشان کنم بس که بی اهمیتند برایم. اما به احترام آنهایی که مرا و مطلبم را آن قدر محترم شمرده اند که بهش لینک داده اند می گذارم بماند. این است که گاهی می آیم روزی دو بار و گاهی می روم پی کارم حتی شده یک ماه. بعد فکر می کنم نکند همان طور که من مخفیانه و زن روزهای ابری را دنبال می کنم کسی مرا دنبال کند و نگرانم بشود که حالا چه بلایی بر سر رابطه عاشقانه ام یا این یکی رابطه نوسانی و حتی آن رابطه بی اهمیت مورد پشیمانی واقع شده آمده...مبادا فکر کنند یکی از اسمهای هرانا و رهانا و دانشجو نیوز و کلمه هستم که دوباره افتاده ام زندان و انفرادی...یا چرا فکرهای بد؟ شاید عروسیم است و وقت نمی کنم بیایم پای نت که جای آدمهای تنها با معاشرتهای بیشمار مجازی به عمق یک سانت است. راسنش هیچ کدام. اعتراف می کتم وقتی حالم خوب است مطالبم بی مزه است. مثل همه فیمهای هپی اندی که بی اهمیت به شمار می آیند و مثل آثار تلخ پایانی چون پیش از طلوع در خاطر نمی مانند. حالا رابطه هایم سر جایشان هستند بدون چشم اندازی البته....و آزادم و دیواری در پس و پیشم نیست... فقط ایکاش

فکر اسرا

فکر دلتنگیهای عزیزانم در تبعید و

روزشماری برای رسیدن به ایرانی بدون مرز

دست از گیسهای بلندم بر می داشت.

هر شهید هزار خونخواه، هر زندانی هزار دادخواه می شود بیشمار

2011-03-07T01:47:00.000-08:00

دوباره کهریزک راه انداخته اند، حتی نه فقط در مکانی جدید که نامش آن نباشد، در همان کهریزک. اصطلاحا می گویند شمشیر را از رو بسته اند... شاید فکر می کنند این بار کروبی ای نیست که به هاشمی رفسنجانی نامه بنویسد که کهریزک، که تجاوز، که روانیهای بی قرص و دوا به جان جوانهای مردم، به جان حتی آقازاده ها که وسط جوانهای بی نام و نشان بّر خورده اند.
اما به قول خزعلی ما تخم مرغهایمان را در میلیونها سبد گذاشته ایم نه فقط در سبد کروبی...آن روز که سی خرداد شد و ندا روی آسفالت خیابان جان داد و بقیه بچه ها یکی یکی در کهریزکها و بیمارستانها و پزشک قانونی یکی از باتجربه ها گفت نباید خون می ریختند، خون می جوشد و... این قصه دیگر تمامی ندارد. ما بی تجربه ها برعکس فکر می کردیم دیگر کسی از ترس ِ مردن بیرون نمی آید...ولی آقای روانی بی قرص و دوا، یا مهم تر از تو سردسته ات که فکر می کند خیلی عاقل است و همه تصمیماتش استراتژیک است بدان و آگاه باش که از بخت ِ خوش، ترس فراموش می شود. آدم یادش می رود که هنگام کتک خوردن مثل سگ از هر چی مبارزه است پشیمان شده، خاطر آدم پاک می شود از خفقان سلول انفرادی، تهدیدها می شود باد هوا... نگاهی به بعد از سی خرداد و بعدترش که خونها ریختی حرف مرا ثابت می کند... از بخت ِبد ِ تو، لامصب خون می جوشد و جوشش در آدمیان می آفریند. هر شهید هزار خونخواه پیدا می کند، هر زندانی هزار دادخواه.
فردا روز جهانی زن است. مادر عزادار پارک لاله که در این بیست و سه روز هزاران مادر دیگربه آنها اضافه شده اعلام کرده اند نزدیک همان پارک لاله تقاطع فاطمی و امیرآباد ساعت چهار بعدازظهر جمع می شوند. من می آیم به خواهری همه آن جوانهایی که این روزها کتک می خورند و ما زندگیمان را می کنیم، دانشگاه می رویم، امتحان میدهیم، آهنگ می سازیم، داستان می نویسیم، حسابهای بانکی مردم را جابجا می کنیم، حتی مهمانی می رویم و عروسی، مست می کنیم و می خندیم و سرخوشیم. می آیم برای آنها و شک ندارم خبر آمدنم به گوششان خواهد رسید. همان طور که همه خبرها به گوش من در سلول انفرادی انتهای راهرو که هیچ زندانی از جلوی آن نمی توانست رد شود می رسید.

سلولهای انفرادی حشمتیه

2011-03-03T00:59:00.000-08:00

وقتی عزیزت زندانی باشد، هر روز صبح پا می شوی و میری دنبال کارش، میری که ببینی
در کدام بازداشتگاه است که یعنی چقدر وضعیتش بحرانی است.
در کدام بند آن باز داشتگاه است که یعنی دست کدام واحد اطلاعاتی قضایی است.
در چه نوع سلولی است که یعنی روزها را چطور شب می کند و شبها را چطور صبح، با هم سلولی؟ با کتاب؟ یا فقط قرآن و بس؟ و حتی هیچ کدام.
حالا چهار عضو اصلی خانواده جنبشمان در زندانند، حصرند، حبسند، هرچه....
در کدام زندان؟ شاید حشمتیه که در این یک سال و نیم اولین بار است نامش را می شنویم...
دست کدام واحد؟ دست سردسته همه واحدها، همان که در خیابان به او مرگ می فرستند...
در چه نوع سلولی؟ دست کم انفرادی...
ما اعضای جنبشمانیم به مثابه یک خانواده. همان خانواده ای که پی گیر وضعیت عزیزشان هستند ماییم امروز...سرزندگی بچه های خانواده به سرنوشت پدرانشان گره خورده... نباید عد روزی که قرار است برای شنیدن خبر از آنها به خیابان بیاییم، ماشین را انتخاب کنیم و ترافیک ماشین راه بیاندازیم، آنهم توی شهری که هر روز قفل است از ترافیک- حالا گیرم که آن روز همه مسیرها به غیر از مسیرهای منتهی به مسیر تظاهرات در این شهر خلوت بوده باشد که خودش اثباتی بر حضور ما در ماشینهاست- ولی باید بدانیم که دیگر در بی آرتی نشستن و پنج نفری توی ماشین ریختن احقاق حقوق نیست، شمردن تعداد آدمهایی است که برای احقاق حقوق خود( پیاده ) آمده اند و حالا شاید به خاطر کم شدن ما از آنها بتوان شمردشان...
حالا مثلا هدیه تهرانی باشی، یا عادل فردوسی پور ممکن است عذرت موجه باشد یا مثلا سرباز زندان اوین یا نماینده مجلسی که راست می زنی و اصولگرایی...وگرنه من و تو فقط پشت خالی کرده ایم...آنهم پشت جنبشمان را، که رهبران یک جنبش سنگین ترین وزنه های اعتبار آنند...
وقتی عزیزت در زندان باشد روزها جلوی در دادستانی می ایستی برای گرفتن اجازه یک تلفن یک دقیقه ای... حالا این همه آدم به اندازه مادر یک زندانی عرضه نداریم؟ نمی توانیم یک تلفن یک دقیقه ای از اینها بگیریم؟
ده اسفند پر بود از واکنش های متضاد؛ بعضی سرمست از پیروزی، بعضی احساس یاس از بی شمار نبودنمان....بعضیها ده دقیقه شعار دادند، بعضیها انگار پیاده روهایی را دیدند که زیاد شلوغ نبود... و به نظر می رسد توانستند به سرعت پراکنده مان کنند از هر جا که همدیگر را درست و حسابی پیدا نکنیم و نبینیم...
هفده اسفند می رسد؛ چند روز دیگر...روز جهانی زن که در ناخودآگاه جمعی بشر هم روز مبارزه برای احقاق حق است؛ حق زنان و خصوصا زنان کارگر....جنبش ما هم که پر تعدادترین زنان را دارد و شجاع ترینهایش را....خیلیهامان از این روز هشت مارس خاطره ها داریم، خاطره دسته گلهای پدران برای مادران، خاطره روزی که حاکمیت آن را با روز تولد حضرت فاطمه به مبارزه طلبید و آیا توانست به فراموشی بسپراند؟ ...شاید بد نباشد در این روز ثابت کنیم که ده اسفند هم به شهادت خیلیها بیشمار بوده ایم؛ بیشمارانی پراکنده در زمان ها و مکان ها....شاید دیگر آن روز باید خبری بگیریم از سلول های انفرادی حشمتیه....یا هر جای دیگر... دست کم از دو سلول زهرا و فاطمه.

سال صبر و استقامت

2011-02-25T05:56:00.000-08:00

يك سال گذشت از روز نا اميدي من... از آخرين روز انفرادي... از خبرهاي شكست تجمع بيست و دوم بهمن هشتاد و هشت كه به همان انفرادي هم رسيده بود؛ چگونه اش بماند براي بعد...ديوار موش دارد و موش هم گوش....يك سال گذشت و ما هنوز بيشماريم... يك سال گذشت و ما تجمعي ديگر ساختيم...باز هم شعار داديم... باز هم دستهايمان را بالا برديم و ريتم گرفتيم كه

تهران تا قاهره

ديكتاتور بايد بره

يك سال گذشت و ما راه سبز اميد را جلو آمده ايم.... در اين يك سال ِ دادگاه و حكم و كابوس هاي شبانه و دلتنگيهاي طاقت فرسا براي تبعيديها و زندانيهايمان به جاي آن كه مانند هر ملت كودتا زده افسرده در لاك عاشقانه ها و دورهمي ها بخزيم همديگر را پاييديم تا روز مبادا رسيد...

يك سال گذشت و اين همه باورش ساده نيست براي دل سخت گير ِ معتاد به غم و اندوه ِ من؛ شايد بسياري از ما.

حد بینهایت

2011-02-18T12:30:00.000-08:00

دو سه ماه پیش بود به گمانم، در خیابان می رفتم و می رفتم؛ بی هدف. آی پادی که چند روز بعد از آزادی ام به مناسبت تولدم در میانسالی- به معنی سنی که تصور می کنم عمرم را به دو نیم قسمت می کند- هدیه گرفتم را در گوش می گذاشتم و به ترانه شاهین نجفی گوش می سپردم و آن تکه آخرش را هی می زدم عقب و تازه می فهمیدم که گوش جان سپردن چیست و می سپردم که
سال بد، سال باد، سال اشک و خون
سالی که پر از بغضه از فرط جنون
سال من، سال تو، سال عشق و غرووووووووووووووور
سال یه دست با رای سبز زیر ساطور

و انگار داغ دلم تازه می شد. چشم می گرداندم و به دنبال شما می گشتم در خیابان ها. بازی راه می انداختم که کدامتان کنار منید؟ کدامتان با این ترانه بغض می کنید؟ کدامتان.... مچ بند سبزم را بستم تا دست کم شما مرا ببینید که خودی ام. نمی دانستم همه مان خودی هستیم. اگر یکی به من امضا می داد جمعیت بی شمارتان را حتی در 90 و 91 خوش خیال می پنداریدمش. حالا می بینم که شاهین، دایی خوش باور ِ قصه ما نبود، من گلان داستان گالیور بودم؛ بسیاری از ما. شاهین در همان ترانه می گفت امیدواریهای فردا را که من از روی آن با شتاب می گذشتم تا به بغض و ساطور و بد و باد برسم، آن هم پشت ِ سر، نه پیش ِ رو.
او می گفت که
بودن ماس فردا آفتاب در میاد
منم مثل تو می دونم این روزا سر میاد.

و سرآمد.
و دوباره خیابان ها را گرفتیم.
و دیگر از دست نخواهیم دادش به آسانی.
و در هفتم این دو عزیز که مثل امیر و سهراب و ندا نام شهید را برای من معنی دوباره کردند و شرمم آوردند از روزهایی که شهید جبهه برایم انگار لباس شخصی امروز بود، به خیابان می آییم و " هر میدان این شهر برایمان آزادی و هر خیابانی انقلاب خواهد شد. "*
نمی دانم این روزها هستند که به ما اعتبار میدهند یا ماییم که به این روزها، ولی می دانم شمارنده همین وبلاگ در این روزها آنقدر بالا رفت که حد بقیه به صفر میل می کند. یاد ریاضیات بخیر که برخلاف سیاست قاطع بود و هیچ تخمینی به آن راه نداشت مگر همین بحث شیرین حد و limit. حد جمعیت یکشنبه را به سوی بینهایت می بریم؛ همان بیشمار خودمان.

این خط، این نشان

2011-02-16T08:44:00.000-08:00

به جای آن که جلوی بیست وسی و دیروز، امروز، فردا و هر برنامه دیگر چراغ گونه و هویت شکل بنشینی، قدری خودت را جای آنها بگذار که طرفداران نوجوان و میانسال، مواجب بگیر و ذوب در ولایت، روانی و عاقلشان را به خیابان ها آوردند و جمعیت بی سر و ته ما را که نه تنها به آزادی ختم نشد و به آذری رسید، بلکه از امام حسین هم شروع نشد که از همه جای شهر، نشانشان دادند। حالا آن طرفداران شکست خورده به خانه رفته اند। دیده اند که مافقط بچه قرتی ها و شمال شهر نشین ها نبودیم که اگر همان اولین بیست و پنج جوابمان را داده بودند کشیده نشده بود به کارگر و معلم و کارمند।
حالا باید نمایش قدرتی توهم وار به این طرفداران بیچاره ی ترسیده بدهند یا نباید؟ چاره ای جز الدرم بلدرم در تلویزیون و مجلس و باقی سنگرهایی که در دستشان مانده دارند؟ آنها خیابان ها پهناور را از دست داده اند। فکر می کنند با تلویزیون پنج درصد مخاطبیشان می توانند دل آن بسیجی و سپاهی شانزده ساله را خنک کنند। بگذار هوار بزنند। یک سال و نیم است می زنند و اگر تا پریروز به حرف موسوی اعتماد نداشتم که این هوارها یعنی ریزش نیروهایشان، یعنی پیوستن بقیه به ما، یعنی پیروزی زودهنگام، حالا ایمان دارم। حالا به چشم دیده ام؛ همین پریروز در خیابان آزادی و انقلاب دیدم تمام شدنشان را، چیزی را که ندیده بودم، حتی در عاشورا।رفتنی اند।این خط، این نشان।

عاشقیت در پاورقی*

2011-02-08T06:35:00.000-08:00

ِمدام پی گیری می کند رابطه های همه دوستان ندیده و دیده ام را. فکر کن که سریالهای تلویزیونی است برای ما که نه فارسی وان می بینیم، نه گمشده و گمگشته و دلنوازان و رستگاران. شنبه ها خانم کاف و یکشنبه ها گاف و دوشنبه ها ر و سه شنبه ها لام. هر از گاهی نون و ی هم به آنها اضافه می شوند. می گویمش بوی فرند ِ شل کن-سفت کن ِکاف که چهل و چند سال سن دارد به پهنای صورت اشک می ریزد که عاشقتم، یعنی عاشق کاف. آن وقت دور دنیا را می گردد و در یکی از سفرهایش او را یعنی کاف را همراه نمی کند. فقط این نیست، هیچ کاری نمی کند. اصولا از نظر گّنگ ما قدم از قدم برنمی دارد این مرد گنده ی پر از مدعای عاشقی. بعد، از خودش تعریف می کنم که به عنوان نیمچه بوی فرند ِمن هیچ وقت اشک نمی ریزد، هیچ وقت هم نمی گوید عاشقم است از آن طرف آدم توقع فیل هوا کردن هم ندارد ازش. جواب می دهد: من اگر اعتراف کنم عاشق تو هستم، آن وقت به این سادگی ها نیست که، صبح تا شب باید این عشق را ثابت کنم. هیچ کس به تو اعتراف نمی کند که عاشقت است. می خندم؛ از ته دل . این، یعنی عاشقم است. هر چند هنگام آزادی ام پای پله های اوین نباشد، هر چند برنامه های غیر عملی زندگی اش را بدون در نظر گرفتن من بریزد، هر چند در میان جمع، کنار من ننشیند و دستی به پهلویم نگیرد و فقط از دور دید بزندم بعدش بگوید که خیلی لوند شده بودم آن روز یا آن شب. هر چند وقتی می بوسدم چشم در چشمم ندوزد که دوستم دارد.

* عنوان کتابی از مهسا محب علی؟

اعدام، قتل است.

2011-01-24T11:47:00.000-08:00

تمام روز در خیابان ها راه رفتم و نوشتم روی دیوارها... گفتم بگذار یک قطره از خونت پایمال نشده بماند....و امروز باور دارم اعدام، قتل است؛ حتی اعدام آن پنج جنایتکار جنسی، گیریم که به یکی مثل من، همجنس من تجاوز کرده باشند. اعدام، قتل است و لا غیر.

بی ربط به سیصد و پنجاه

2011-01-22T15:07:00.000-08:00

آدم چقدر می تواند تنها و در عین حالش شلوغ باشد؟ چقدر می تواند مورد دوستت دارم و عزیزم و ماچ و بوس و جیگرتو قرار بگیرد و بی کس ِ عاطفی باشد؟ چقدر می تواند در عشق بی وصال همخونهایش تاب بیاورد؟ آدم چقدر می تواند بنشیند و ببیند زندگی اش دستی دستی پر می شود از خواستن هایی که یک دروغ بزرگند هر کدامشان و نخواستن از سر اجبار که از فرطش به ستوه آمده ای و خواسته ای که نخواهی.... شاید این نوشته گیج باشد، اما خودم روراست ترم از خیلی موقع ها با خودم. می دانم که دلم یک خواستن عمیق می خواهد از آدمی که هر چه غریبه تر بهتر، هر چه ناشناخته تر جذابتر، هر چه دورتر نزدیکتر. دلم می خواهد یکی بیاید مرا بردارد و ببرد در نقطه ای دیگر از زندگی؛ کسی که بتواند. کسی که اندر خم کوچه زندگی خودش نباشد، کسی که هنوز وقاحت این دوران را نشناخته باشد. وقاحتی که خودم هم به سختی ازش عبور می کنم، مگر آن که واقعا مثل آنچه شاعر گفته کسی بیاید که مثل هیچ کس نیست، نه این که دو روز نگذشته دوباره مثل همه کسان دیگر بشود این آقای هیچ کس....
نوشته های تلخ را دوست ندارم، حتی درباره فیلم و داستان هم می گویم اگر تلخست دست کم امیدی بیافریند. آن وقت نوشته خودم را که می خوانم کورسوی امیدی هم لابلای سطور نمیابم. شبیه این شده که مثلا گفته باشی مردها سر و ته یک کرباسند...خب آقا جان، خانم جان، اگر نیستند نباید ثابت کنند؟ من بعد از سی و چند سال رابطه با انواع واقسامشان نباید دیده باشم که مثلا یکیشان به موقع است که سر وقت ابراز احساسات کند؟ یکیشان شعور دارد که در حضور زنش، دوست دخترش، آدم ِ رابطه عاطفی اش با دیگری لاس نزند، ور نرود، اس ام اس بازی نکند، قرار فردا را فیکس نکند؟
راستش را بهتان بگویم؟ اینها فرار است از آن فکر زهرماری که تمام مخم را اشغال کرده و خسته ام انقدر ازش گفته ام... گیریم آنقدر که از دویست و نهش گفته ام از سیصد و پنجاهش که زباله دانی وقت عزیزترینهای ماست نگفته باشم. کاش مساله ام آغوشی بود که مال من باشد برای همیشه، کاش مساله ام عشقی بود که نثار من شود خبر مرگم، کاش دلم یک همسر مناسب می خواست به قول این سایتهای همسریابی که امروز رادیو تبلیغشان را می کرد و شاید هم تقبیحشان را، کاش هم و غمم چیزی از این دست بود. کاش دلخور بودم از بی احترامیهای مردانه، کاش دل شکسته بودم از خیانت و رابطه های موازی... کاش از ته دل آرزو نداشتم این محکومیت را با عزیزانم تقسیم کنم. کاش به قول دوستی دنیایم کوچک بود و خوش به حالم بود... کاش دست کم یک نفر می دانست در این دل پر آشوب چه می گذرد.

احساس مهم است

2011-01-17T23:49:00.000-08:00

در میان انبوه اخبار، احساست آدمهاست که زیر پای خوانندگان و نخوانندگان له می شود. فلانی و بیساری و این یکی و آن یکی آزاد شدند. هفت نفر از فعالین فلان مرکز اصلاح طلب یا آزادیخواه یا لیبرال یا دموکراسی خواه یا هیچ کاره دانی دستگیر شدند و در میان این عددها آن چه فراموش می شود این که بزرگترین و زیباترین و در آن یکی تلخ ترین و سخت ترین روزهای آدمهاست آزادی و دستگیری. خوشحال می شویم از کلمه آزادی و درست نمی دانیم چرا و برای لحظاتی غمگین می شویم از خبر دستگیری مثلا هفت فعال فلان کاره و نمی دانیم کدام لحظه ازاین غم از آن ِ کدامیک از آن هفت تاست.

آزادی لحظه بزرگی است. روز آزادی روز تاریخی است در زندگی آدم. روزی است که در سلول باز می شود، وسایلی که روزها پیش تحویل داده ای و از یاد برده بودیشان به تو تحویل داده می شود. نگهبان نامت را از روی برگه ای می خواند. او که این همه روز در را به روی تو بسته، خواسته های ابتداییت را نادیده گرفته، سلولت را به دستور بازجو سرد نگه داشته، از هواخوری محرومت کرده، به خاطر این که لباسهایت را همزمان با حمام کردن نشسته ای سرت داد کشیده و نفهمیده برای یک زندانی انفرادی همین دو وعده کردن حمام یعنی تنوع در زندگی و شاید هم فهمیده که تو تنوع ایجاد کرده ای و همین ناراحتش کرده، را در آغوش می گیری و سپاسگزاری به خاطر خوشخبری اش. روزی است که شاید بازجویت بیاید و از تو حلالیت بطلبد بابت فریادها و فحش هایش. شاید تو بگویی غلط کرده حلالیت طلبیده و فکر کنی من که عمرا حلالش نکرده ام، راستش من همان موقع از او گذشتم. ویژگی روز آزادی است. فحش های زیادی شنیدم و تنها پدر سگش در دلم مانده بود. تا آنجا که یادم می آمد اولین باربود فحش پدر و مادر می شنیدم. وقتی در خیابان داد می زدم مادر ج.ن.د.ه.ها، فر نمی کردم تاثیری جز خالی کردن خودم داشته باشد. یک بار، روز ختم روح الامینی بود فکر کنم، همان که نگذاشتند برگزار شود که نون گفت به مادرشان فحش نده، بعد خودش رو به آنها فریاد کشید حروم لقمه ها و دیدم این واقعا فحش به خودشان است، نه مادرانی که لقمه های حرام به آنها خورانده اند. خلاصه که از آن پدر سگ گذشتم. روز آزادی همین حلالیتش خیلی مهم است، صدایی که نحس ترین و ( برای من) ترسناکترین صدایی بوده که در زندگی شنیده ای، صدایی که آرزو داشتی هر بار ِ بازجویی عوض شود و صدای جدیدی جایش را بگیرد، صدایی که علاوه بر آن فحش ها بارها تو را تهدید کرده که این بار می رویم بالا، می رویم پایین، صدایی که عزیزانت را درگوش تو به صلابه کلامی کشانده، یکهو آرام می شود که سین جیم! می دونی که امروز آزادی؟
خلاصه روز آزادی همه چیزش فرق دارد. از آن در آهنی هم گفته ام بارها. سرباز جلوی در هم با تو شوخی می کند: آزادی میری؟ ما میریم تجریش. شاید بگویی با نمک! ولی من خندیدم؛ از ته دل و یک پنج هزار تومانی توی دستش گذاشتم. آزادی روزی است که وقتی آمدی بیرون و آسمان را دیدی و فهمیدی چه کسانی به دیدارت آمده اند فقط یک چیز برایت مهم است؛ آنهایی که هنوز مانده اند و هر خبری ازشان قیمت ندارد برای عزیزانشان. نمی گذارند با دل سیر این وظیفه مهم را یه انجام برسانی... و ادامه دارد حس بزرگ آزادی.
و این است احتمالا حال و روز دیروز و امروز ریحانه و فرزانه و کیوان و عادل.
توصیف حس و حال دستگیری باشد برای یک روز دیگر. حیف است شیرینی آزادی را با وحشت آن روز ببندم.

دویست و نه روی دسکتاپ

2011-01-15T16:02:00.000-08:00

عکس دسکتاپم را می گذارم تصویر یکی از راهروهای دویست و نه که نمی دانم کی گرفته و گذاشته روی اینترنت. تا روزی که تو را آزاد کنند می گذارم همین جا بماند. گفته ای سلولت سرد است. می دانمش. می شناسمش. به قول مادربزرگم آزارشان مرض است. من هم پنج روز در سلولی یخ در چله زمستان سر کردم. اما وقتی بدانی آزارشان از روی مرض است دیگر ککت نمی گزد. این هم می شود مثل فحش های بازجویی. فرقش این است که هیچ کس به گردن نمی گیردش و روز آخر بابتش از تو حلالیت نمی طلبند. به هر حال گفته باشم تا آزادت نکنند من به این راهرو چشم می دوزم، ذهنم پر می شود از خاطرات تلخ تنهایی، از قرآن، از نماز، از دعای خلاصی از زندان، از مامانی، از جان کوچیکه، از با چشم بند به دستشویی و حمام رفتن، از ناهار و شام بی موقع، از هم سلولی های نازنین، از تو. چشم می دوزم به این درهای آهنی باز و نیمه باز و بسته و باور نمی کنی که دلم پر می کشد برای حس تکرارنشدنی همدلی های پشت آن درها....می دانم که اگر فلانی ببیند می گوید مازوخیستم، می گوید برای یک ماه انفرادی و اندی بیشتر ننه من غریبم راه انداخته ام. می دانم که توبیخم می کند و همه این حس و حالم را بی ارزش می کند، می دانم که خیلیها فکر می کنند شورش را درآورده ام، آخر نه دوست صمیمی تو بودم، نه فامیلی، نه کس و کاری. اما از روزی که ریختند و تو را بردند خون من دوباره به جوش آمد. حالا بگذار ولت کنند، آزاد بشوی آن وقت شاید بتوانم توی بغل خودت های های گریه کنم. شاید بتوانم عکس دسکتاپم را بکنم تصویر برفی تهران زیبا بدون فکر کردن به آن که این برف یعنی سرمای بیشتر برای شما دویست و نهی ها.

همدم روزهای برزخی

2010-12-14T02:04:00.000-08:00

از گیجی و ویجی که در می آیم، خوب می شوم. حالا می توانم بنشینم روبروی شما و دیگر مثل پست قبلی بی سر و ته نباشم. حالا به شما بگویم که مطابق معمول من در حال بازگشت به جای قبلی ام هستم. همان زندگی عاطفی بی سرانجام با یکی دو سه نفر ( بر حسب او ضاع و احوال روحی و جغرافیایی من و آنها)، همان خلاقیت کور شده ای که ماههاست با آن دست به گریبانم و تلافی اش را سر کارهای سفارشی در می آورم، همان تنهایی که معنی اش تنهایی فیزیکی نیست، معنی اش ناامنی است و چشم اندازی دور اززنی تنها در خانه ای خالی. زنی که آن قدرندانست چه می خواهد که بی کس ماند... البته دنیای عجیبی است شاید تا آن روز تنهایی مد روز باشد و من یک پیشرو به حساب بیایم.... و در نهایت همان کسی هستم که دلش بیش از همه این حرفها پشت دیوارهای اوین است، راستش نه فقط اوین که گوهردشت، که بهبهان، که اهواز... همان که اگر خبر شکستن اعتصاب غذای این چند نفر را بیاورند جانی می گیرد و به خودش می گوید چه اهمیتی دارد کی کنار تو نشسته باشد، مهم این است که آنها زنده می مانند. مهم این است که بچه ها از تبعید باز می گردند.... می دانید از آن روزی که تعداد انگشت شماری آزاد شدند من چه جانی گرفته ام؟ احساس می کنم گره ای در مغزم باز شده...مشاور توصیه کرده نباید اخبار زندان را دنبال کنم و من به شما می گویم من اخبار آزادی را دنبال می کنم، نه زندان. هر روز می آیم و احتمال آزاد شدن هر زندانی را از لابلای خبرها تخمین می زنم. درست مثل روزهایی که در سلولم بودم و تا نگهبانی در را باز می کرد تنها سوالم این بود که امروز آزادی داریم؟
و حالا همین که آزادم یعنی زندگی شیرین است و بی خیال آدم هایی که من همدم روزهای برزخشانم، حالا گاهی این برزخ پنج سال طول می کشد خب.

تکرار خاطره های بی احساس

2010-12-11T14:04:00.001-08:00

نمی دانم او آدم را وادار می کند یا این همه نگفتنها طی این همه سالها که... بگویی هر چه در دلت هست. بگویی این را که دلت می خواهد کمی بیشتر بماند. و در آن لحظه فکر کنی دقیقا همان را می گویی که می خواهی؛ بماند، کمی بیشتر، نه بیشتر... همین طور که دستت در دستاش است و همه حرفها از ته دلت انگار به زبان می آید ناگهان حسی، حالی، هوایی، منطقی هجوم می آورد که چیزی ناجوراست؛ در درون تو. تا همین جا که گفته ای بس است. بس که نه! تمام است. راه چند موزاییکی تا خانه طولانی می شود چرا؟ برای همان تمام است که شده. وقتی می گویی، وقتی آن احساس را ابراز می کنی، بیرون می ریزد همه اش. شاید توی کلامی از او که تکرار خاطره های بی احساس است برای تو ... و دلت تنگ می شود دوباره برای هیجان شیرین از جنس چند صباحی.

باز هم ماندن..بازهم رفتن

2010-12-09T01:23:00.000-08:00

در این روزهای ایران سرمایه گذاری عاطفی روی هر آدمی نه تنها تضمین ندارد، بات آلسو حماقت محض است. دیگر حتی زن و شوهرهایی را می شناسم که به واسطه رفتن یکی و ماندن دیگری راهشان را از هم جدا می کنند؛ رفتن از و ماندن در ایران را می گویم. حالا شما فکر کن چرا در یک رابطه چهار پنج ساله که از ابتدا سنگ بنای آن بر تمام شدن گذاشته شده، باید توقع کنی که در تصمیم او بر رفتن و ماندن سهم داشته باشی. حتی اگر سهمت دست کم یک مزاحم باشد؛ برای رفتن. برای آنجا زندگی کردن. دوستی چند روزه که جای خود دارد، هر چند آرامش بخش بنماید. حالا که مهاجرت به کبک، پناهندگی در اروپا و حتی درس خواندن در دانشگاههای مالزی و ارمنستان و ترکیه به اندازه پوشیدن شلوار ورزشی در مهمانی ِ رسمی مد شده، کدام الاغی به سرمایه گذاری عاطفی فکر می کند؟ کدام احمقی در سی و چند سالگی به دوستت دارم ها حتی خیلی دوستت دارم ها به چاکریم و مخلصیم ها، به تو متفاوت ترینی، به عجب هیکلی، عجب رختخوابی، عجب رفاقتی بها می دهد؟
وقتی کسی حرف از رفتن می زند، هر دلیلی داشته باشد( به غیر از رفتن توی زندان) ناگهان احساس می کنم او در قطب شمال است و من اینجا. انگار در یک لحظه هر چه بینمان پیوستگی بوده بریده می شود. انگار بودن در کنار او فقط حسرتهایی است که به آینده ام اضافه می شود. دیگر دلم نمی خواهد هر آن کس که در صف مهاجرت و پناهندگی است دوست من باشد. دلم آن قدر بزرگ نیست که جای تنگ شدن برای این همه آدم داشته باشد. من در ایران می مانم و اگر روزی بار بستم که برای همیشه بروم بدانید آن روز آماده ام برای مردن. می دانم که نباید منع کرد چون سر آدم می آید، ولی من می مانم و دوستان خوبی پیدا می کنم که عاشق ایرانند. نه عاشق ایرانی که در خیال خود ساخته اند؛ عاشق همین ایران. من می مانم و در کنار همین دوستان در ایرانی که همه بهش می گوییم خراب شده می میریم؛ هر چند شما نامش را پوسیدن بگذارید. اما ... اگر.... ساختیمش....همه تان بازگردید... عیب ندارد....

من چه می خواهم؟

2010-12-01T00:36:00.000-08:00

آز آن روز که عماد بهاور آن نامه را خطاب به همسرش نوشت، پی گیر سرنوشت او و مریمش شدم. شاید همان طور که آدم پی گیر سرنوشت زری و یوسف سووشون می شود. راستش هر کدام از برادران من، رفیقان من می توانستند جای عماد باشند، گیرم که بعضیهایشان همسری ندارند که به او بگویند چه با من، چه بدون من، همه چیز زیبا خواهدبود. عشق برای تو... و او به آنها بگوید : تا باز گردی چهل سال دارم و به انتظار تو.... آدم فکر می کند خوش به حال مریم که انقدر عاشق است که به ده سال انتظار بله بگوید. آن وقت ما با این روابط لنگ در هوا. انقدر ارزش ندارند که آدم حتی بهشان متعهد باشد. .... اینها را که می بینم مخم گیرپاژ؟ می کند. می بینم که زندگی من با این روابطی که هر لحظه می تواند نقطه پایانش باشد، ناامن تر است تا زندگی مریم با عماد که قرار است ده سال از پشت میله ها شوهر او باشد. من چه می خواهم؟

پی نوشت : بخشی از نامه عماد بهاور:

بگذار از «تجربه اي ناب» براي تو سخن بگويم:

بازجويان، زنداني را در دوحالت تحت فشار رواني قرار مي دهند: اول، حالتي است كه از «گذشته» سخن مي گويند و از اشتباهاتي كه به زعم آن ها رخ داده و فرصت هايي كه از دست رفته است؛ آزادي در روزهاي خوش گذشته را به رخت مي كشند. دوم، حالتي است كه تصويري از «آينده» اي تاريك در پيش روي تو ترسيم مي كنند؛ آينده اي مملو از بدبختي، تباهي، فقر، حقارت، تنهايي، اسارت و عمر هدر رفته... آنگاه اولين تجربه هاي «ترس» را در وجودت مشاهده مي كني. ترس هدر رفتن تمام اندوخته هاي گذشته و ترس ازدست دادن تمام فرصت هاي آينده ... اينجاست كه وقتي تو را پر مي كنند از «گذشته و آينده»، تو ديگر در وضعيت آگاهي در «لحظه اكنون» نخواهي بود. اكنون تو ديگر در اين جا نيستي؛ سرگرداني در ميان گذشته و آينده، كه هر دو، توهم است و وجود ندارند. تنها «اين لحظه» است كه وجود دارد و هنگامي كه در اين لحظه و اين جا نباشي، يعني نيستي، يعني آگاه نيستي، يعني خدا نيستي، يعني درونت خالي است. اين خلاء با «ترس» پر مي شود و تو فرو مي پاشي. خدا را تنها در خلال آگاهي از اين لحظه مي تواني «ذكر» كني و اگر او را بياد نياوري، مضطرب و ترسان خواهي بود... بازجويان تو را از اين لحظه دور مي كنند و تو را درگير گذشته و آينده مي كنند، تا خدا را فراموش كني، آن گونه كه خود فراموش كرده اند... آن ها نسبت به وضعيتي كه در آن قرار گرفته اند آگاه نيستند. پس حسرت «گذشته» يا غم «آينده» را نخور ... گذشته محو شده است؛ آينده اي نيز وجود ندارد؛ آن چه واقعيت دارد همين لحظه است و اكنون. مهم، انتخاب و تصميم آگاهانه در اين لحظه است؛ آنچه در آينده رخ خواهد داد، هيچ اهميتي ندارد. هرچه پيش آيد، خوش آيد ... ما «هستيم» براي آن كه تجربه هايي بس زيبا و مهم را در لحظات پي در پي زندگيمان تجربه كنيم و در هر لحظه، ميان آن چيزي كه هستيم و آن چيزي كه توهم است فاصه گذاري كنيم. اين بازي، بسيار لذت بخش است... بيا و با من از اين تجربه، از اين بازي و از اين زندگي لذت ببر:

تنهایی را ریلیز کن

2010-11-22T02:20:00.000-08:00

کلاسی می رفتم به اسم سدونا. می گفت اگر می خواهید از هر احساس یا فکری خلاص شوید باید روی آن اسم بگذارید. حالا این روزها دلم می خواهد از این احساس کوفتی که گریبانم را گرفته خلاص شوم، اما اسمش را نمی دانم. نمی دانم عشق است یا وابستگی. نمی دانم دلتنگیست یا تنهایی. به او می گویم دلم تنگ شده، می گوید این دلتنگیها عشق نیست عادت است.... خب حالا کی گفت عشق است؟ خود من بعد از این همه سال جوانی کردن نمی دانم تا به حال عاشق شده ام یا نه.... فقط هر چه زودتر باید این احساس را ریلیز کنم. باید اسمش را پیدا کنم. اسم احساس زنی که عزیزانش از او دور می شوند. یکی به خانه بخت می رود و جای خالی خود را سر سفره ناهار و شام از یاد می برد. یکی در تبعید اسیر، آن دیگری در راه زندان و آن یکی دیگر در لاک خود فرو رفته در اروپای غریب و سرد. کاش بلد بودم شعر بسرایم و تنهایی این زن جوان را زیبا جلوه بدهم. آره فکر کنم اسمش همان تنهایی است. شاید تنهایی در میان جمع بزرگ دوستانی که هر کدام خود تنهایند.

روز بیستم

2010-11-21T01:18:00.000-08:00

روز هجدهم روی دیوار نوشتم بوی آزادی می آید، خبرش؟ هنوز نه.

ندرتا از انفرادی کسی را آزاد می کنند. این را یکی از نگهبانها بهم گفته بود. همان هفته اول. اما من به این ندرتاها کاری نداشتم و هر لحظه منتظر آزادی بودم. تو هم همین باش و بدان همان طور که مامانی( سرنگهبان) می گوید اینجا همه چیز شدنی است. مخصوصا آزادی. می دانی یک روز که بچه ها مدام از آزادی می پرسیدند چه حرفی زد؟ گفت همه تون آزاد می شین. سند اینجا رو به نام من زده ن. پا نمی دهد، یک روز باید فقط درباره مامانی بنویسم. مامانی ای که در سلول را باز می کند و سیب سبزی را با لبخند دست تو می دهد، هر روز سرخود بدون آن که ازش خواسته باشند اسامی آنهایی که در انفرادی هستند را به اجرای احکام یا هر خراب شده دیگری که مسئول این ماجراست می دهد تا به قول خودش کسی یک ساعت هم اضافی یا از روی سهل انگاری در انفرادی نماند، اما در عوض پیغام گریه ها و اشکها و کم آوردنهایت را به بازجو می رساند. اصلا شاید او برای بازجو تعیین کند که حالا وقتش است.
بعد از روز هجدهم دیگر هیچ چیز روی دیوار ننوشتم. گفتم بگذار هر کس به این اتاق که خدا کند هر چه زودتر ویران شود پا گذاشت و دیوارها را خواند فکر کند وقتی بوی آزادی آمد خودش هم می آید. اما به تو می گویم: من روز بیستم از آن سلول آزاد شدم؛ آن هم به سلول کناری. بزرگتر و پر جمعیت تر؛ سه برابر. سه نفر در یک اتاق هفت در نه تقریبا. حالا خوب غذا می خوردم. مدام حرف می زدم. هنوز هم وقتی سه نفری یا دو تا از آن سه تا کنار هم هستیم حرف می زنیم و باز هم حرف. وقتمان کم می آید. انگار عادت کرده ایم در یک اتاق دربسته بیاندازندمان و سراغمان نیایند و ما فکر کنیم تا آخر دنیا وقت داریم بگوییم و بشنویم. این است که از همه چیز حرف می زنیم مثل آن روزها. دیگر خبری از حسرت خوردن برای عشق های آتشین نیست. از استیصال در مقابل دوست پسر و شوهر و مادر و پدر. حالا همه چیز بی اهمیت شده؛ رابطه ها، توجه ها، بی توجهی ها، دوستت دارم ها، دیگر دوستت ندارم ها. در سلول سه نفره راحت از همه آن رازها می گفتیم. تو هم خواهی گفت. از رازهایی که در کمتر از یک ماه بی مبالات از نهان بیرون می آیند. کاش قبل از آزادی این سلول چند نفره را هم تجربه کنی. باحالی های خودش را دارد. ریم و رامی و شلم. هواخوری و آف لاینهای روی در سبزرنگش: فتانه قوی باش... عبدالله کجایی؟ ... ما خوبیم فواد و مرتضی و سعید.... اندکی صبر، سحر نزدیک است.... همه آف لاینها امیدوارانه است. کاش همه زندگی این قدر امیدوار بودیم و بباشیم. این قدر که آنجا امیدوارمان می کند. مومنمان می کند. مومن به پیروزی. راستی موسوی دوباره نیمچه بیانیه ای داده. اسمش را گذاشته پیام و شماره نداده که مثلا بیانیه هجدهم شاید چون محتوایش به نوعی تکرار رهنمودها و راهکارهای گذشته است. یک بخشش را خیلی دوست داشتم. گفته :

و یادمان باشد که در این راه، شکست نیست، اما صبر و استقامت فراوان، و عدم ترس از پرونده سازی و سایر اقدامات سرکوبگرانه ضروری است. یادمان نرود که همه باهم می گفتیم نترسید نترسید ما همه با هم هستیم.

و از این سندروم همه فراموشم کرده اند خود را رها کن که بیشمار آدم هر روز عکست را می بینند و قطره اشکی برایت می ریزند. می دانم که دل آدم نمی خواهد کسی غصه اش را بخورد و می دانم که دل آدم برعکس می خواهد که همه زندگیشان را بکنند چرا که تو گلیم خود را داری از آب بیرون می کشی. اما زندگی برای ماها این طور است. سلبریتی نیستیم که روبروی خودمان وقتی از سن بالا می رویم برایمان کف بزنند. برای ما در پستوهایشان کف می زنند آنهم وقتی خودمان بی خبریم. این طوریست.
دیگر ملالی نیست جز دوری تو که فکر کنم پنج بار هم در زندگی ام ندیده باشمت. حالا بیرون که آمدی با خیال راحت پنجاه بار همدیگر را ببینیم شاید.

خسته کننده برای دوستان-واجب برای همسلولان

2010-11-08T13:18:00.001-08:00

دو سه روز اول که می گذرد، تپش قلبی که آن قدر می زد که فکر می کردی ممکن است تا ابد همین طور بماند، باز می ایستد. آرام می شوی کم کم. شکل تازه زندگی جدیدت آنقدر زود عادتت می شود که نگو نپرس. حالا هواخوری اتفاق مهم یک روز در میان توست و حمام رفتن روزهای فردت را از زوج جدا می کند. نگهبانها خیلی بیشتر از سلولهای چند نفره حواسشان به تو هست. هر وقت بخواهی بهداری رفتن مجاز است، پس بیخودی دردی بتراش و به هوای آن از اتاق بزن بیرون. بالاخره دو کلمه حرف زدن با دکتر هم یک برنامه است. اما آنچه عقربه های ساعتی که نداری را تندتر می چرخاند بازی است. یادت باشد با مقوای دستمال کاغذی و آبمیوه می توانی پاستور درست کنی. خودکار؟ به راحتی می توانی در میان بازجویی ها در لباست پنهان کنی. بازجوها تنها چیزی که ندارند حواس جمع است. بازی دیگر با قرآن است. مدام سوال بپرس و صفحه ای را باز کن. پاسخی م می دهد دست کم بهتر از پاسخ آدمها در زندگی روزمره. با خدا حرف بزنی ها. می شنود، فقط گاهی غرق شنیدن حرفهای تو می شود روزها و در کف موجوداتی که سر راه تواند اعتصاب دعا می کند.
اصرار کن به هواخوری اصلی ببرندت. البته نگهبانها حواسشان خیلی جمعتر از بازجو هاست. بالاخره زنند. می دانی که زنها بدجور مطیعند. از همانهایی که می گویند شاه می بخشه شاقلی نمی بخشه. ممکن است برای باز و بسته نگه داشتن پنجره کوچک سی سانت در سی سانت بالای در سلول بحثشان با یکی بالا بگیرد و او را تهدید به شوکر و انفرادی کنند. تو که در انفرادی هستی؛ هیچ. بحث کن هر چقدر که می خواهی.
حواست باشد برای خودت زمان بخری. مثلا صبح بروی حمام و عصر بروی لباسهایت را بشوری. خودش تنوع است. تو همین یک هفته فهمیده ای حتما. راستی ورزش کن. راه برو و هر چه آرزو داری با صدای بلند بگو. دیگر در زندگی این همه وقت آزاد پیدا نمی کنی ها. می دانم. یعنی حرفت را می فهمم. آدم در آن سلول لا مصب چه آرزویی بزرگتر از بیرون آمدن دارد. بیرون آمدن از خود سلول را می گویم نه آزادی از زندان پهناور اوین. فکر می کنی روزی برسد که آنجا موزه بشود و من و تو با هم داخلش بچرخیم و کابوسهایمان را جا بگذاریم پای کوه؟
انفرادی باعث می شود دیر قوانین آن خراب شده را بفهمی. مثلا باید همان اول به تو لباس تمیز بدهند، حواست باشد بگیری. لباس های راحتی است و برای زندان و تنهایی شیک و تر و تمیز است. خداییش غذایشان خوشمزه است. تو هم تعجب کردی؟ انگار از رستوران می آورند. کم هست، ولی برای تو که چهل و پنج کیلو بیشتر نیستی آن هم در انفرادی و بدون تحرک، زیاد هم می آید. اعتصاب غذا نکنی ها. این روزها انقدر وقیح شده اند که اعتصاب غذای خشک هم رویشان بی تاثیر است.
حتما خواب زیاد دیده ای. می بینی خوابها چطور یاد آدم می ماند؟ عجیب است. انقدر شارپ است که اگر مثلا خواب سفر به اروپا را ببینی انگار که شب رفته ای اروپا وصبح برگشته ای سلول.
آخ که تک جمله ای هایی که در راهروها و ون سواری ها رد و بدل می شود چقدر مزه می دهد. به اندازه یک گپ دوستانه در غروب یک کافه با یک دوست عزیز و صمیمی می چسبد. بیشتر حتی، نه؟ شک ندارم دستان گرمی هستند که در میان ترسهای رفتن به بازجویی و نگرانی های بعد از آن دست سرد تو را می فشارند و آرامت می کنند.
نوشته های روی دیوار را جدی نگیر که مثلا چهل روز یا شصت روز، یا آن قدر نمی مانی یا اگر بمانی طاقتش را میاوری. آخ چه می شود که همین امشب ولت کنند. معجزه ای بشود و زود بفهمند که اشتباهی گرفته اند تو را. کار نشد ندارد. من تا ساعتی قبل از آزادی در بازجویی بودم. به قول مامانی که برایت گفتمش و حالا خوب می شناسی اش اینجا همه چیز امکان دارد.پس نیمه شب هم آزادی دارد. مسواک و شانه و کش سر و جوراب و شورتت را یادگاری بیاور.
در نهایت به سلامت می گذرد. قبلا هم گفته ام زندان هر چه تلخ تر خاطراتش شیرین تر.

حال خوب کیلو چند؟

2010-11-06T01:47:00.000-07:00

وقتی تلاش برای نمایش خوب بودن را بس می کنی تازه حالت خوب می شود. تازه حالت همان می شود که باید باشد، همان می شود که غیر از آن باشد تعجب دارد. تازه می شوی غمگین. بهتر از یک خوشحال هیستریک است. قرار است این روزها گریه کنی، قرار است عموزنجیرباف و یک جهان ترانه امید ما شنفت و کوچه وخون بهای تو اتمام این زمستان است و نه خارم نه خاشاک را هی گوش بدهی، هی بلند بخوانیشان، هی تصور کنی که روزی دسته جمعی خواهید خواند همه شان را در خیابان، گیرم غلط غولوط و فالش. آن وقت خب حالت غمگین خوبی است. خشمگین خوبی است. همین است که هستی. هر کس هم نمی تواند این حال تو را تاب بیاورد، نیاورده خب. معامله به صرفه ای نیست که حالت بد باشد تا دور و بریها با تو خوب باشند. بگذار همانها که می فهمند تو را چه می شود بمانند. حال یکی دونفری که توی باغ تو نیستند، نیستند دیگر. این باغ همیشه گل و میوه ندارد، گاهی پاییز است و گاهی زمستان و گاهی دستخوش صاعقه و رگبار.

روی دیوار برایت نوشته ام

2010-11-04T15:26:00.000-07:00

می دانم چه جوری است. می ریزند توی خانه. بعد که همه جا را گشتند، می نشانندت توی ماشین. بعد خودشان با هم حرف می زنند درباره زمین و آسمان، انگار آنها نیستند که دارند تو را می برند به زندان، به دویست و نه، به انفرادی احتمالا، به چشم بند قطعا و به تنهایی و محرومیت از همه چیز، محرومیت از آزادی؛ همان که مجید دری، هم بندمان به نامش قسم خورد. بعد که رسیدی، ابتدا از تو عکس می اندازند. شماره تلفنت را می گیرند، بعد با حالتی که انگار می دانند تو شماره دیگری هم داری می گویند ایرانسلت چنده؟ تو هم که ایرانسل نداری. دو تا از نگهبانها برای تحویل گرفتنت می آیند. بستگی به شانست دارد، اگر آن چشم ژاپنی بیاید خیلی مهربان است، حتی ممکن است بعضی از لباسهای گرمت را هم اجازه بدهد با خود به سلول ببری. اما اگر آن خنده خانم یا آن یکی جان کوچیکه باشند ادای بداخلاقها را در می آورند. عمه خانم هم همین طور. او هم بداخلاق است. بچه ها اسمش را گذاشته بودند کلمنکوب. کفت می برد از این همه خلاقیت؛ کلمنکوب یعنی کله من را کوبید به دیوار. بچه ها که با چشم بند رو به دیوار می ایستادند هلشان می داده انگار و کله شان می کوبیده به دیوار. انصافا نه عمدی، بلکه سهوی. راستش همین عمه خانم هم بگیر نگیر دارد. با من همیشه می گرفت، یعنی رفتار خوبی داشت. وقتی برای بازجویی صدایم می کردند و چهره من ترس درونم را نشان میداد، با دلسوزی نسبی می گفت هر چی بازجویی بری بهتره، زودتر تکلیفت معلوم می شه. تو هم بدان هر بازجویی هر چند ترسناک.. که نه... وحشتناک، تو را یک قدم می برد به سوی آزادی. می دانم از همان ساعت اول به آزادی فکر می کنی. آن لحظه را دوهزار بار می بینی؛ روزی. روزی دو هزار بار. شیرین ترین لحظه زندگیت خواهد شد. لحظه زندگی هر کدام از ما. می گفتم کنار همه این نگهبانها رئیسشان هم هست. او همیشه مهربان است. اسمش مامانی است. می دانم اسم با مسمایی برای یک زندانبان نیست؛ آن هم سر زندانبان. ولی او نسبت به زندان می تواند مامانی باشد؛ دست کم به ظاهر مامانی طوری رفتار می کند. بماندبرای یک پست دیگر که فقط مامانی را بگویم. خلاصه می دانم که وقتی در سلول را باز می کنند تا تو را به درونش بفرستند، باورت نمی شود از این همه محدودیت که دیوارها به تو تحمیل می کنند. در پشت سرت بسته می شود و 2.25 در 2.75. این تلخ ترین ثانیه زندگی است که تو سپری اش کرده ای تا حالا. فکر نکنم خیلی به دعا و دوستی با خدا باور داشته باشی، ولی من هرشب برایت می خوانم:
الهی عظم البلا خدایا بلاها وسعت یافت
و برح الخفا وپنهان ها آشکار شد
وانکشف الغطا و پرده از کارها برداشته شد
وانقطع الرجا و امید بریده شد
.....
این دعایی است که هر که یکبار به زندان افتاده باشد آن را از حفظ است. دعای خلاصی از زندان.
راستی روی دیوار برایت نوشته ام دو روز اولش سخته.

آن چه اسلاوی ژیژک را غمگین می‌کند

2010-11-02T06:07:00.000-07:00

اسلاوی ژیژک همان فیلسوف معاصری که گفته بود ایرانیها در آن چند راهپیمایی سکوت به دنیا آموزش خواست دموکراسی دادند در مصاحبه ای جالب و کوتاه و تا حدودی فان به یک سوال همان جوابی را داده که من می دادم.

چه چیزی تو را غمگین می‌کند؟
دیدن مردم احمقی که بیهوده خوشحالند.

درست است که این ثابت نمی کند که من حتی یک صدم ژیژک می فهمم ولی میزان غمگینی این آدم را که احتمالا صد برابر غمگینی من است برایم ملموس می کند و در این یکی دو سال اخیر بیشتر پیرامون این آدمهای بیهوده خوشحال احمق می پلکم که چطور خوشحالید؟ برادران ما در زندانند. در تبعیدند. رایمان را دزدیده اند. حقمان را علنی خورده اند. هنرمندانمان به دیدار جنایتکارهایی می روند که خون بچه های مردم را در خرداد و تیر هشتاد و هشت ریخته اند. ورزشکارانمان با قاتل مردم فوتبال بازی می کنند، روشنفکرانمان از آمریا پول می گیرند که برضد جنبش سرزنده ی سبز ما در بی بی سی و وی او ایی که تنها راه ارتباط مردم عادی با اخبار نیمه واقعی است استدلال کنند، عزرائیل بر این سرزمین سایه انداخته و در همین سال 88 و 89 بیشتر از خونخوارانمان از ما آدم گرفت و برد؛ در سانحه هوایی، در تصادف رانندگی و در بستر بیماری واعتیاد هم هنرمندانمان را یکی یکی برد تا روز آزادی را که نزدیک است نتوانند ببینند.

گیج و ویج

2010-11-01T04:19:00.000-07:00

سقراط معتقد بود هیچ کس دانسته دست به کار نادرست نمی زند. او به راستی باور داشت اگر ما واقعا پاسخ سوال عدالت چیست را می دانستیم ناعادانه رفتار نمی کردیم. یا به عبارت دیگر اگر دست به خطایی بزنیم معلوم می شود که در کنه نهادمان پی نبرده ایم آن کار غلط است.
چند روز است به این باور سقراط می اندیشم که پس قاضی صلواتی که تصمیم گرفت نه سال و نیم از عمر بهاره جوان را نابود کند( می دانم که و مکرو مکر الله. می دانم که والله خیرالماکرین. به تصمیم صلولاتی کاردارم الان) واقعا نمی داند کارش ناعادلانه، وحشیانه، غیرانسانی و نون به نرخ روز خوری و بادمجان دور قاب آقایان بالادست چیدن است؟ یعنی آقای سقراط با آن همه فلسفه دانستن که سرآخر خودش هم محکوم به مرگ با نوشیدن جام زهر شد، فکر می کرد همه آقایان فکر می کنند عین درستکاری اند؟
بازجویی که با مادرم مودب است، مرا فحش می دهد، برادرم را به قصد کشت می زند و به اصطلاح صد رو دارد، فکر می کند کدام رو یش درست است و کدام غلط؟ آیا فکر می کند صد رو بودن درست است؟ آن وقت معنی درست و غلط چه می شود؟

خود من که شهره به صراحتم بارها شده کاری ا انجام بدهم که می دانم غلط است ولی بیشتر می دانم انجام آن برایم منفعت دارد. حالا بارها نه ولی شده. مثلا همین الان می دانم که باید بروم و روی دیوارهای شهر خطاب به مردمی که به آرایشگاه، استخر، مزون، سولاریوم، پارتی، قرار ملاقات با دوست دختر و دوست پسر می روند بنویسم زندانی سیاسی آزاد می شود اگر شما به سرنوشتش حساس شوید. اما نمی نویسم چون می ترسم دوباره گیر بیفتم و انفرادی و بازجویی. یا مثلا می دانم کار درست این است که دوستانم را قضاوت نکنم، بپذیرم که می توانند هر جور دلشان می خواهد زندگی کنند، اما هم قضاوت می کنمشان، هم نصیحت. حالا من در مسند قضاوت امنیتی نیستم که پیشنهادها و تهدیدهای گنده بالای سرم باشد و زندگی مردم را به آنها بفروشم.

جنبش سایبری

2010-10-30T03:18:00.000-07:00

اگر ما بی شماریم، باید این بی شمار بودنمان را نشان بدهیم. کامبیز حسینی در برنامه پارازیت به زهرا رهنورد گیر می دهد که اگر تنها راه مبارزه حضور خیابانی نیست پس چیست؟ هم رهنورد و هم موسوی بارها گفته اند راههای کم هزینه. مثلا گذاشتن یک روزنامه کلمه در اتوبوس، در بانک، در بوتیکی که دافی ها مرتب به آن رفت و آمد دارند، در آسانسور هم کم هزینه است و هم اگر هر پنج نفر از عاشورایی ها، بیست و پنج خردادی ها یکی دوتا از آن را این ور اون ور بگذارند، می شود بیشمار تا. چون حداقل ده چشم به یک عدد از آن می افتد. نمی افتد؟ این نمایش بیشمار بودن نیست؟ هزینه اش خیلی کمتر از رفتن به تظاهراتی که هر لحظه ممکن است تیر گلویت را نشانه برود و بشوی ندا آقا سلطان نیست؟ فقط کمی باید هم کشید. دکمه پرینتر را زد و یکی، نه دو تا برگ داخل آن گذاشت. اگر بیست و پنج خرداد بیرون آمدنت بیهوده نبود و مشروعیت این نظام را برای همیشه فرو ریخت، این پرینت کوچک هم کار خودش را می کند. قبول داری که ما نباید فقط جنبش سایبری باشیم؟

این روزها

2010-10-26T04:30:00.000-07:00

صبح ها که بیدار می شوم، دلم می خواهد دوباره بخوابم، دلم می خواهد انفجاری بزرگ، انفجار نوری بزرگ، انفجار رخدادی بزرگ همه روزم را به هم بریزد؛ به هم ریختنی.
صبح که از خواب بیدار می شوم دلم می خواهد خواب شب قبل پاک شود نه یادش از ذهن و خاطرم که رد آن از جانم. مثلا چه روزی می شود آن روزی که تا شبش یاد دویدن در خیابانها باشی، خیابانهایی که شبیه تهران دهه بیست است. چادرنمازی شبیه چادرنماز پوری بنایی در قیصر به سر کرده ای و می دوی، فرار می کنی، از مادرت که شبیه مجاهدین خلق سالهای شصت لباس پوشیده. به دالانی می رسی. نه زیاد تو در تو. پله ها را پایین می روی. می رسی به مدرسه ای شبیه مدرسه های پناهگاه مانند سالهای جنگ و اعدام. می بینی در یکی از کلاسها رییس جمهور الان نشسته روی یک صندلی درب و داغان. پدرت پایین پای او نشسته و ازش می خواهد تو را نبرد یا نگیرد یا رها کند؛ نمی دانم. و تو نمی دانی چطور ادامه بدهی. ادامه ای در کار نیست. از خواب می پری. من همچین دیروزی را گذراندم.

صبح ها که بیدار می شوم دلم می خواهد دوباره بخوابم و از خواب که می پرم کسی کنارم باشد که در آغوشم بگیرد و زیر گوشم بگوید تمام شده؛ همه آن روزهای فرار و زندان و تبعید و تنهایی.

سینرژی تا مرگ دیکتاتوری

2010-10-24T02:23:00.000-07:00

سال هفتاد و شش با نوع کلاهبردارانه و خالتورش آشنا شدم. کلاسی که آقای حلت اداره اش می کرد. اولین کسی بود که مثبت اندیشی و عبارتهای تاکیدی و هر چه بخواهید حتما می شود را از زبانش شنیدم. می گفت تصویر چهار سال یا نمی دانم ده سال آینده ی خودم هم مشخص است. روی دست مردم هستم در حالی که رئیس جمهور شده ام. مردم می گویند ملت برای حلت و من جواب می دهم حلت برای ملت. حالا در حدی به آرزویش رسیده که به جای صاحب کل ایران، صاحب امتیاز ماهنامه موفقیت است. بعدها کلاس های واقعی تری در این زمینه رفتم. فلسفی تر، روانشناختی تر، کاربردی تر. شنیده ام در این کلاسهای فرادرمانی که تازگیها مد شده حدود شش میلیون نفر شرکت می کنند.( خیلی نمی دانم چیستند ولی گویا بر اساس قانون هولوگرافیکند) کم کم یاد گرفتم که اگر واقعا چیزی را بخواهی قاعدتا باید بشود. در همه این کلاسها که خیلی ها آن را دکان می دانند و خرافات و من که حالا خودم مدرس یکی از آنها هستم طبعا بسیار علمی و به دردبخور می دانمشان و لازم برای همه، یک باور وجود دارد و آن باورِ سینرژی است. که همه با هم در یک زمان چیزی را بخواهیم می شود. دعای باران یکی از مشهورترین انواع سینرژی است. حالا ما مردم تهران این همه شبها سر یک ساعتِ مشخص رفتیم پای پشت بامها و فریاد زدیم: مرگ بر دیکتاتور. دیکتاتور نمرد که هیچ روز به روز وقیح تر شد. حالا طبق قانون سینرژی دو حالت وجود دارد: یا ما باور نداشتیم آن چه می خواستیم و فریاد می زدیم بتواند اتفاق بیفتد یا او هر چه وقیح تر، به آرزوی ما که مرگش باشد نزدیکتر.
دلم باز هم سینرژی می خواهد. هر شب. تا مرگ دیکتاتوری.

حرف تو حرف

2010-10-19T03:59:00.000-07:00

دور هم می نشینیم و از خاطرات می گوییم. چند ماهی است درست و حسابی با هم روبرو نشده ایم. انگار از هم کینه ای به دل داشته باشیم، آن طور روبرو نشدنی. من دلگیرم که چرا بعد از بیرون آمدنمان دست پیش گرفتند که پس نیفتند. چرا نیامدند بگویند تحت فشار بودیم و حالا که نیستیم پشیمانیم؟ آنها دلخورند که چرا تشویقشان کردیم به سیاست و آزادیخواهی بدون فکر به عواقب سنگینش در مملکتی که سرانش به تو سری خور بودن ما سی سال عادت کرده اند.
این شگرد آنهاست. روبرویتان می کنند تا هر کدام مقصر دربند افتادن دیگری شوید..
حالا حالم خوب است. چرا که این شگرد تاریخ مصرف کوتاهی دارد. پنج ماهه فاسد می شود. از کار می افتد. دلهایی که به هم نزدیک بوده اند، برای هم تنگ می شود؛ برای نزدیک بودنشان.
دوباره همه دور هم می نشینیم و از خاطرات راهروها و بندها و سلولهایی می گوییم که نام ندارند و با شماره شناخته می شوند. راستی این ترکیب 9 و 0 و 2 روانشناسی دارد؟ مثلا وحشت آفرین است آیا؟ واااای. یاد خنده تلخش می افتم جلوی درب آهنینی که روی آن نوشته بود 209 و بند دلم پاره شد که چرا او را هم آوردند همراه من؟ ترکیب 0 و 4و 2 چطور؟ آیا نمادی است از ایزوله شدگی و بیخبری؟ سیصد و پنجاه لعنتی هم که اگر تا به حال نبوده، حالا نماد دانشگاهی است از دانشجویان منتظر و بلاتکلیف و گرفتار در روزمرگی کشنده. حرف تو حرف می آید. می خواستم حرف از دلهای نزدیک و امیدوار هم بندی ها و هم بازجوها و هم نگهبانها بزنم. حرف از صمیمیتی که تا نرفته باشی آن تو تجربه اش نمی کنی... حسادت ندارد. بگذارید یک خوشی هم منحصر به ما باشد. آن قدر کابوس داریم که به این خوشیها بچربد. می بینید همه ش حرف توی حرف می آید و هیچ وقت حرفهای سفید توی حرفهای سیاه نمی پرند..

شده؟

2010-10-14T10:23:00.000-07:00

شده ناراحت باشید، بعد هر کاری از دستتان برمی آید در جهت هر چه عمیق تر کردن و بامعنی تر کردن این ناراحتی انجام بدهید؟
شده غمگین باشید و بعد انقدر الهه و فرهاد و فریدون فروغی و حتی مرضیه که مرگش غمتان را افزون کند که بزرگترین هنرمندها هم در غم غربت در حالی که عضو یک سازمان شکست خورده و زخمی شده اند می میرند به جای آن که ... به جای آن که چی؟ نمی دانم. مرگ ، مرگ است دیگر. چگونگی اش چه اهمیت دارد. من که تنها چیزی که غمگینم نمی کند همین است که چگونه بمیرم.
شده دلخور باشید از دوستی که یک هفته است فراموشتان کرده و از خدا بخواهید که اصلا تماسی نگیرد و یک هفته اش را یک ماه کند تا بتوانید با خیال راحت بر تنهایی خود بگریید.
شده همه یکی یکی از کنارتان در حال رفتن باشند و شما به خودتان یکی از این شعرهای گودری را ( از علیرضا روشن) یادآوری کنید که من نه، آدمی تنهاست. و دلتان بخواهد آن قدر تنها شوید که بمیرید. تنها ناراحتیتان این باشد که تلاش سی و چند ساله تان برای اثبات به دیگران بی ثمر مانده. برای اثبات این که آدمی می تواند تنها نباشد. اثبات این که شما هیچ وقت تنها نبوده اید. همیشه دوستان واقعی داشته اید. خانواده ای که کنار شماست. دوست پسری که دوستتان دارد هر چند دهانتان را سرویس کند.
شده؟
من همون حالو دارم.

سفر

2010-10-05T01:09:00.000-07:00

همیشه آدمها موقع رفتن مهربان تر می شوند. دوست داشتنی تر می شوند. انگار می خواهند خاطره خوبی از خودشان بگذارند. حتی اگر این رفتن یک ماهه باشد مثلا.
حالا او هم می خواهد تقریبا برای اولین بار در طول دوستیمان سفری برود. همیشه من او را گذاشته ام و رفته ام. نه این که دلم نخواهد همراهم باشد؛ نه. او همراهم جایی نمی آید. همراه هیچ کس هیج جا نمی رود. اینطوری است و من دیگر بعد از چهار-پنج سال اینطوریش را دوست دارم. حالا بلدم با او چهل و هشت ساعت را در یک چاردیواری شصت متری که هیچ نور طبیعی به آن نمی تابد سر کنم بدون آن که حوصله ام سر برود، خوابم بگیرد، کسل شوم یا دلم بخواهد نفر سومی به جمع دونفره مان اضافه شود. این دو نفره مان را دوست دارم. بلد شده ایم با هم سریال ببینیم و بیش از یک مهمانی خوش بگذرانیم. بلد شده ایم ساعتها درباره رابطه و ضابطه و سیاست و کیاست ور بزنیم؛ در مستی، در هوشیاری.
بلد شده ایم در کنار هم آرام باشیم و اگر نیستیم آرام شویم.
بلد شده ایم با بدقلقی های هم کنار بیاییم. من با مخفی بازی او و او با شلختگی من. من با خودشیفتگی او و او با غرغرهای گاه و بیگاه من از شکست ها و حسادتهایم. من با سلطنت طلبی و کاپیتالیستی او و او با چپ گرایی و سانتی مالیسم من. من با چالنگی و سازگارای او، او با بی بی سی من
حالا که مرا می گذارد و می رود از معدود دفعاتی است که عشق را در نگاهش می بینم. اینجوری است رابطه ما. شما گیرید که آنورمال است. حتی مریض است. ولی هست. برای امروز من بس است. شما گیرید که ازدواج بهتر است. یک خانواده دو نفره بودن و جمعه ها خانه مادر و پنجشنبه ها خانه مادرشوهر امن تر است. شما گیرید که امیدوار به مادر شدن و پدرشدن حس کاملتری است. همسر فلانی بودن معتبر تر است تا یه لاقبا بودن. هست. نمی گویم نیست. اصلا خودم دوست دارم این تغییر نام یک شبه را. ولی زندگی دکمه ندارد. حداقل زندگی من اتوماتیک نیست که دکمه داشته باشد. باید آن قدر بروم تا بیفتم توی جاده ازدواج. تا نیفتاده ام همین جاده ای که هستم خوش آب و هواست..

کمتر به سکوت برگزار شده است

2010-09-29T13:59:00.000-07:00

چد سال است که کارت پستالی از دوستی و آشنایی دریافت نکرده اید؟ کارت پستال واقعی، نه مجازی و اینترنتی و ایمیلی.
یک سالی است که من زیاد کارت پستال دریافت می کنم. همه اش از یک نفر. آدمهای زیادی در این شهر از همین یک نفر کارت پستالهایی احتمالا کم و بیش با همین محتواهایی که به من می رسند بهشان می رسد، اما در آینده دختر من، دختر خواهرم، دختر برادرم، دختر دوست نزدیکم به من خواهد گفت خاله سین جیم که نمی داند او برای همه این ها را می فرستاده، من می توانم پز بدهم که یک عاشق سینه چاک داشته ام که مدام برای من شعر عاشقانه می فرستاده و او هم غصه نخورد که چرا انقدر دیر ازدواج کردم یا شاید هم اصلا نکردم؛ راستش فکر نمی کنم اصلا ازدواج نکنم. همه فالگیر ها و ستاره بینها و آسترولوگها و دعا نویس ها به من وعده ازدواج قطعی داده اند. از همه شان هم پرسیده ام آیا امکان دارد تا آخر عمر تنها بمانم، بی شوهر، بی سایه سر؟ گفته اند هرگز! انشاءالله.
این کارتها اما یک ویژگی دارند. بعضیهاشان را وقتی می بینی و می خوانی انگار که کسی ته دل تو را می بیند، آن جایی که تو در این هوای مه آلود که نه، دود آلود تهران نمی خواهی ببینی اش. او در آن شفافیت روزهای آرام و هر چند سرد اروپایی می بیند ته ته دل تو را وقتی می نویسد

در ابتدای زمستان
افقهای دور را ابر و مه پوشانده
و جز خیال،
امید و آرزو
پنجره ای به آینده ندارم
اما زمستان در مملکت ما
کمتر به سکوت برگزار شده است.

کمتر به سکوت برگزار شده است. کمتر به سکوت برگزار شده است. کمتر به سکوت... و پژواک می شود در اعماق قلبم و در انتظار زمستان پیش رو می نشینم هر چد امیدواری هم این روزها کار سختی شده باشد.

خود کرده

2010-09-25T09:33:00.000-07:00

همه خانمها دلشون یه مرد خوب می خواد. خوب یعنی چی؟ یعنی دوسشون داشته باشه، زیاد بگه دوستت دارم، گل رز بخره، کادو بده، خوش اخلاق باشه و دعوا نکنه، به قول هموطن آذری در برنامه رادیو صبح با لگد آدمو بیدار نکنه، برای کار و بار آدم ارزش قائل باشه، اهل تفریح و گردش و مهمونی باشه، با سواد باشه، موفق باشه، پولدار باشه، خسیس نباشه و الی آخر
پس از سالها یکی سر راه من قرار گرفت که خیلی از این خصوصیات را داشت و یکی دو ماه بیشتر نگذشت که فهمیدم متاسفانه اینجانب آقایون دهان سرویس کن را ترجیح می دهم انگار. هر چند در رویاهایم به دنبال یک زندگی آرام در کنار مردی هماهنگ با خودم هستم، ولی همین هماهنگی، همین نورمالی، همین آرامش حوصله ام را سر می برد. همین که هیچ چیز، طرف را ناراحت نمی کند.. همین که همان رفتار مهربانی که با تو دارد با همه دارد... همین که همه مردم شهر را به خانه هایشان می رساند عینهون آژانس... همین که نه اصراری به بودنت دارد نه به نبودنت، نه دلش برایت تنگ می شود نه نمی شود... همین که همه چیز برایش جالب است ... همین که با همه آدمها می تواند معاشرت کند...همین لجم را در می آورد تا حالم را خوب کند.
این است که کم کم برمی گردم تمام و کمال به سوی همانی که پرمدعاست، آبلوموف طوری است، در کار دورم می زند حتا، در زندگی جدیم نمی گیرد گاهی، و هر لحظه می تواند نباشد.

بلاتکلیفی درد بزرگی است ولی خود کرده را هم تدبیر نیست.،

یک پست قدیمی

2010-09-20T03:02:00.000-07:00

مدتی بود الله اکبر در محله ما قطع شده بود... حتا آن پسر تنهای ساختمان بلند چند کوچه آن طرف تر هم صدایش درنمی آمد. مدام می شنیدم که هنوز تک و توک محله هایی هستند مثل سعادت آباد و یوسف آباد که الله اکبر شبانه شان به راه است....
تک و تنها رفتم پشت بام. یکی دو تا الله اکبر گفتم. طبیعی است که خبری نبود. صدایم را دوبرابر کردم و گفتم بگو الله اکبر، بگو الله اکبر. خبری نمی شد. محله ما انرژی اش تمام شده بود... خواستم برگردم پایین، یاد همه زندانی هایی افتادم که در سلول هایشانند. آن روز هنوز زندان و سلول و بازجویی و شنیدن صدای الله اکبر از پشت میله ها و رسیدن اخبار بیرون به داخل زندان را تجربه نکرده بودم. برجایم ایستادم و دوباره فریاد زدم بگو الله اکبر. نمی دانم پنج یا ده دقیقه متناوب از مردم خواستم که بگویید الله اکبر را.
صدایی آمد در جوابم. دلش به حال تنهایی ام سوخته بود لابد. حالا من می گفتم و او جواب می داد. یهو آن پسر تنهای ساختمان بلند هم آمد و در همان شروع گفت مرگ بر دیکتاتور. صدایی دیگر اضافه شد. و یکی دیگر و باز هم یکی دیگر...
برگشتم پایین و به بازی که راه انداخته بودم گوش سپردم. قند توی دلم آب می کرد. یک دست صدا ندارد ولی می تواند با کوبیدن به در و دیوار صدا تولید کند. مردم محله مان تا نیم ساعت بعد الله اکبرهایی می گفتند انگار که سی خرداد است، انگار که سی و یک خرداد است، انگار که روز تنفیذ است یا تحلیف نمی دانم.

و آن شب پر صداترین الله اکبر محله ما شد.

امشب شب دیگری است... خیلی ها در زندانند. خیلی ها تازه آزاد شده اند و فکر می کنند هزینه شان را داده اند و نوبت دیگران است. خیلی ها بار مهاجرت و پناهندگی بسته اند و تنهایمان گذاشته اند. خیلی ها هم حوصله اش را ندارند؛ به همین راحتی. جّو ِشان خوابیده . شاید هم خیلی نباشند. نمی دانم.
اما امشب دوباره خواهم گفت بگو الله اکبر

اقلیتی که بیشمار شد

2010-09-19T01:01:00.000-07:00

هزار بار گفته ام، نه اینجا، هر جا نشسته ام و پا شده ام. حتی در اتاق چند نفره مان؛ سین جیم اتاق نیست اینجا سلوله. همان سلول چند نفره مان با آدمهایی که یکی دو روز بود می شناختمشان اما جرم همه مان یک چیز بود؛ سین جیم جرم نه، اتهام... همان اتهام همه مان یک چیز بود اقدام علیه امنیت ملی.
خلاصه که هزار بار گفته ام روزهایی بود که نه، سالها بود که ما در اقلیت بودیم. اقلیتی که دنیای سخن و آدینه و ایران فردا و پیام امروز می خواندیم. اقلیتی که دموکراسی می خواستیم، به دنبال سکولاریسم بودیم. اقلیتی که در روز هجده تیر که بیشترین تعدادمان گرد هم آمدند سی چهل هزار نفر دور هم جمع شدیم. ما اقلیتی بودیم که حضوری در حسینیه ارشاد و کانون توحید و خانه دکتر فلانی و دفتر مهندس بیساری داشتیم.
حالا اکثریت که نه بیشمار شده ایم. حالا لوله کش ساختمان می گوید خانم دین باید از سیاست جدا باشه دیگه هر خری اینو فهمیده. نمی دونم منظور از هر خر کیه ولی صدایی در ذهنم می گوید سکولاریسم+لوله کش
راننده تاکسی می گوید اگه راست می گن صندوق بذارن از همه بپرسن ما رو می خواین یا نه. نصف اونایی که به اینا گفتن آری الان مردن؛ رفراندوم.
کارگری که اتاقمو تمیز می کنه می گه خانم ترکیه و افغانستان از ما زدن جلو.
انتخاباتو دیدین؟ و اینم انتخابات آزاد.
و همه اینا خاطراتی دارن از تابستون و پاییز و زمستون پارسال که به خاطر همین خواسته ها اومدن تو خیابون و کتک خوردن. خودشون یا بچه هاشون.

من اگه عزیزی تو زندان یا تبعید در اون ور مرزها نداشتم همین حالا پیروز بودم. همین حالا که دیگه در اقلیت نیستم. همین حالا که همه مون در حال ساختن ایرانیم.

پی نوشت: امسال دولت هر گونه کمکی را به خانه سینما دریغ کرد. برای همه کارهایش. جشنی که چند روز پیش برگزار شد همه ش از جیب تهیه کنندگان سینما بود و کار رایگان عاشقان سینما در صنوف دیگر. این شد که نشان دادند ما بدون کمک می توانیم سینمایمان را بسازیم.
من همیشه فکر می کردم سینماگران آخرین متحدان این مملکت خواهند بود.
.

تهران، من و دلتنگی هایم

2010-09-14T13:28:00.000-07:00

هواپیما به تهران نزدیک می شود. هماره از نزدیکی به تهران دلم شوری می گیرد، حالا اگر کسی منتظرم باشد که بیشتر.
این بار دلم تنگ می شود. به جای همه بچه هایی که در این یک سال پریدند و رفتند و دلشان برای این شهر پر آشوب و پر هیاهو تنگ است. دلم تنگ است به جای دل بچه هایی که در کالیفرنیا و اشتوتگارت و لندن و پراگ زندانیند. آخر نمی دانی دل کندن از این شهر پر دود و ترافیک حتی با آن زندان اوین مخوفش چقدر سخت است.
هواپیما می نشیند. این خانه جدید آن قدر غریبی کرد با ما که انگار هنوز خانه ام نیست. دلم برای اتاقم؟ که نه برای اتاق او بیشتر تنگ شده. دلم خانه بی نور و خنک او را می خواهد. بروم در آرامش آنجا روی مبل پای تلویزیون لم بدهم. هی کولر را خاموش کنم، او عرق کند و چند دقیقه ای وقت بگیرد برای وزش باد. دلم تنگ شده که بشینیم با هم قلب یخی ببینیم و بعد کالیفرنیکیشن و بعدتر فیلمی از هیچکاک یا مثلا اولین فیلم کریستوفر نولان را و بعد با هم بحث کنیم که چرا ما در هنر این قدر عقب ماندیم و در علم نماندیم. که شانس ماست، که اگر ما دنبال علم و المپیاد فیزیک و ریاضی و تحقیقات مغز و اعصاب و پزشکی رفته بودیم ایران در این مقولات پخی نبود، حالا که دنبال هنر رفته ایم ...
بعد بحث بالا بگیرد که هنر برای هنر یا هنر در خدمت ایدولوژی و بعد خسته شویم از مخالفت با همدیگر و شاتی بزنیم و سرمان گرم شود و شروع کنیم به این که کی با کی در چه مرحله ایه و به چه سمت و سویی می ره و از همه رابطه های همه آدمهایی که می شناسیم و نمی شناسیم حرف بزنیم تا آن جا که به برد پیت و آنجلینا جولی هم برسیم و.... از رابطه خودمان هیچ نگوییم. در آستانه چهارمین انیورسری دوستیمان هم کلامی نمی گوییم که این رابطه چیست؟ چرا این قدر باقی مانده؟ چرا صمیمی است؟ چرا تعهد در آن وجود ندارد؟ چرا مخفی است؟ چرا انگار که سر خانه اولیم؟ شما بگویید می شود رابطه ای بعد از یک ماه و چندی بی خبری مطلق، یکی در زندان اوین و دیگری در زندان خانه خودش سر همان نقطه قبلی باشد دقیقا؟ نه کمی هوایی تر، نه کمی بی هواتر؟

می رسم به شهر. هنوز نرسیده به خانه می گوید پاشو بیا خانه من. یعنی همه این حرفها را شنیده؟ می روم
و برای ساعتی از یاد می برم بچه های دلتنگ تهران را، از یاد می برم خداحافظی دیشب را که تلخ بود و سخت.

عشق

2010-09-13T13:12:00.000-07:00

بچه که بودم پدر و مادرم مرا شهرستان پیش یکی از فامیلها می گذاشتند و به تهران می آمدند. روز اول گریه می کردم که نمی توانم دوری آنها را تحمل کنم. از فردا بازی با بچه های محل شروع می شد و بعد از دو هفته اصرار می کردم که دنبالم نیایند می خواهم همانجا بمانم.
هیچ وقت نمی دانستم این الگو در زندگی واقعیم یعنی از وقتی فهمیدم عاشقیت چیست چقدر به دردخور است.
این شد که بعد از آن هم اگر پسری مرا ترک کرد، شب اول و دوم بیتاب بودم که زندگی به آخر رسیده و کاش همین حالا بمیرم و از شب سوم عشقی تازه پیدا می کردم. حالا این عشق یا کتابی بی نظیر بود یا دوستی تازه یا سفری دل انگیز، حتی یک بارش دو سال و نیم عشق بازی کردم با دنیای سینما. ناگفته نماند گاهی هم این جایگزین مردی است جذاب تر از قبلی. خوشبختانه من مثل صاایران که هر روز بهتر از دیروز است هر بار بهتر از بار قبل انتخاب کرده ام یا شده ام یا به عبارت بهتر در هر زمان اکنونی بهترین دوست پسر عمرم را تا آن لحظه داشته ام.
این را گفتم که بگویم وقتی تحملت را برای سختی ها پایین بیاوری نتیجه اش این می شود که یکی دو روز بیشتر تحملشان نمی کنی و به سرعت فضایی می سازی قابل تحمل. این عشق های کهنه و دیرینه محصول صبر و تحمل بسیار است.
آستانه را بیاورید پایین نقطه جوش را ببرید بالا تا همیشه بهترین نصیبتان باشد.
دنبال عشق دویدن در تجربه من یعنی به عشق ِ محدود آزاردهنده اکتفا کردن.
عشق جذاب نه آنی است که دنبالش بدوی. بلکه آنیست که دنبالت بدود و آرامشی در این وانفسا بدهد. اگر آرامش را داد بماند تا ابد. سخت است پدیده ای هم عشق بماند و هم هماره آرام باشد ولی پدید آمده و دیده شده. چرا در زندگی من و شما نباشد؟
وای چقدر پرت و پلا می گویم نصف شبی. فردا برش می دارم ولی الان دلم می خواهد بگذارمش.

صف انتظار

2010-09-11T14:51:00.000-07:00

به من در زندگی سهم بسیار از خداحافظی رسید و سهم اندک و دیر از وصال. بچه که بودیم می گفتیم وقتی خدا وصال تقسیم می کرد تو کجا بودی؟ من ؟ احتمالا در صف درس خواندن- شاگرد اولی-قبولی دانشگاه
در صف کتابخوانی-اپوزیسیون-عشق و عاشقی با هنر
شاید هم همان لحظه در صف انتظار بودم. در صف خداحافظی های اشک آلود با بقیه جهان سومی ها.
وقتی خدا سرعت انتقال هم تقسیم می کرد من جلوهای صف بودم و زود نوبتم رسید. به سلامتی و دوست یابی هم به موقع رسیدم.
اما به صف زیبایی که رسیدم تقریبا تمام شده بود. به پول هم دیر رسیدم شاید همین حالاها کم کم نوبتم بشود.
نه! آن قدر که انتظار نصیبم شد هیچ نشد.
انتظار آزادی
انتظار یک عاشقانه آرام
انتظار نوشتن نامم بر سر در ها
انتظار دیدار عزیزان
انتظار رهاییشان از بند
انتظار روزهایی که بالاخره سبز بشود هر آن چه زرد است
و حالا انتظار دلی شاد برای خانواده ام
.
زندگی رسم بدآهنگی نیست. زندگی یک خاکستری همیشه منتظر است
برای سپید شدن.

آرایشگاه؛این جامعه کوچک

2010-09-04T07:10:00.000-07:00

همیشه آرایشگاه برایم حکم جامعه ای کوچک را دارد. تک و توک هر ده بار یک بار بین مشتری ها روشنفکری،هنرمندی، فعال اجتماعی-سیاسی-فرهنگی پیدا می شود و بقیه همین خانم هایی هستند که در زندگی عادی بهشان کمتر توجه می کنیم بس که زیادند، بس که عین هم.
پریروز بعد از مدتها رفتم آرایشگاه. خلوت بود. به خاطر روزهای عزا خیلی ها آرایشگاه رفتن را مکروه و شاید هم حرام می دانند و من از این فرصت استفاده می کنم و همه کارهایم را به سرعت انجام می دهم. گاهی هم برای ارزیابی جامعه بزرگ حرفی توی این جامعه کوچک می اندازم و خودم به اظهارنظرهای آنها گوش می دهم که یادم بیاید چقدر تصور اشتباهی از مردم شهرم دارم.
این بار هنوز من حرف ننداخته بودم، یعنی حوصله اش را نداشتم. روز قدس نزدیک و همه جا سوت و کور و یاد و خاطره پارسال چنگ به دلم می زد .
یکیشان گفت سریال مهران مدیری قراره بیاد. فکر کردم خوش به حال مهران مدیری، از جنبش سبز هم معروفتر است. زن همان طور که ابروهایم را تند و تند بر می داشت گفت می گن سیاسیه، واسه همین نذاشتن تلویزیون پخش کنه و سی دیش کرده. دیگری گفت می گن چون دیدار رهبری نرفته بهش اجازه ندادن. از چهار پنج ماه پیش خبر داشتم که مهران مدیری بر سر مساله ای که نمی دانم چه بود با تلویزیون نساخته و قرار شده کارش را ببرد رسانه های تصویری که اتفاقا درآمدش هم برای او بیشتر است، و البته این را هم می دانستم که تلاش بسیاری شد برای بردن او و دیگر بازیگران طنز به دیدار رهبر که میسر نشد.اما این به آن ربطی نداشت.
حرف به جای دیگر کشیده شد. زنی که پنجاه و چند سالی داشت از نوه اش می گفت. باورتان نمی شود. اسم بچه را گذاشته اند سالوادور. گویا شخصیت یکی از سریال های فارسی وان است و به نظر آنها خوش تیپ. اگر همان باشد که من فکر می کنم بسیار ناجذاب است. بوی فرندم می گوید تو عاشق راننده کامیونایی و این سالوادور دُز راننده کامیونیش پایینه. تشخیصش درسته. کافیست پسری کمی ظریف باشد، کمی مهربان و کمی آویزون دخترا که من بهش بگم زن صفت و از لیست خارجش کنم. به هر حال زنِ گنده دربدر پوستری از سالوادور بود که هد بند سفید به سرش بسته که بچه وقتی بزرگ شد به او نشان بدهد که به چه مناسبت اسمتو گذاشتیم سالوادور که در جا سکته کند. بچه هایی که اسم حنیف و کاوه و احسان و آزاده رویشان می گذاشتند به مناسبت همنامهایی که جانشان را برای وطن داده بودند، به مناسبت آزادی و آزادگی این طور شدند، خدا به داد سالوادورها برسد.
یک اس ام اس برای یک کدامشان آمد. شعار روز قدس می جنگم می میرم ممه رو پس می گیرم. گفتم خدارو شکر حداقل می دانند روز قدس شعار می دهند. حداقل می دانند رئیس جمهور گفته اون ممه رو لولو برد و می فهمند که این طرز حرف زدن بی کلاسی است و نمی گویند اتفاقا خیلی خوب است.مثل مردم حرف می زند. کدام مردم؟ مردمی که توی سریالهای شما حرف می زنند بله. همه لمپن و لات هستند.
و با آمدن این اس ام اس داغ دل زن ابرو بردار تازه شد که ارمنستانی ها همه عاشق این مرتیکه هستند و تحقیق کرده بود و فهمیده بود به همه شان مقرری ماهیانه می دهد!!! به همه؟ بعید می دانم.
و سر آخر خانم منشی گفت روز نمی گذره،هر چی حرف می زنیم ، هر چی به ساعت نگاه می کنیم.
و دوباره هوس کردم برای این آرایشگاهها دوره کتابخوانی بگذارم. به خدا ثواب دارد.. به خدا به اندازه تو خیابان رفتن و شعار دادن دستاورد دارد. به خدا اگر اینها قلقلکشان بیاید، حسابی می خندند. بیش از ما. چرا که هم وقت بیشتری دارند و هم انگیزه بالاتر برای تغییر زندگی راکدی که از دست رفته تا به امروز.

سرکوب

2010-09-04T04:12:00.001-07:00

گفت باید قبول کنیم که سرکوب شدیم و لبخندی زد که انگار خوشحال است از این سرکوب شدن. نفهمیدمش. یاد تاسوعا افتادم. مدام تکرار می کرد تعدادمان کم است و بعد شروع می کرد تندترین شعارها را دادن، شعارهایی که منی که فکر می کردم تعدادمان زیاد است نمی دادمشان. آنجا هم نمی فهمیدمش. بعد ها در زندان شدید ترین بازجویی ها درباره روز تاسوعا و قم( تشییع جنازه منتظری) بود. فهمیدم که حداقل به چشم آنها ما کم نبودیم، به چشم بعضیها که منتظر سرکوب شدنمان بودند چرا.
حالا در آستانه روز قدس هی یاد خنده اش می افتم که گفت باید قبول کنیم سرکوب شدیم

جامعه قانون مدار

2010-08-29T03:28:00.000-07:00

اگر دختربچه ای را ببینید که از مغازه ای یک عدد نان می دزدد
آیا او را به مامور قانون معرفی می کنید یا
یک تکه کالباس می خرید و به او می دهید تا با نانش بخورد و حسابی سیر شود؟
حداقل در مملکت هردنبیل خودمان ندیده ام کسی راه اول را انتخاب کند. حتی اگر بخواهد اولی را تیک بزند، آن قدر آدم دور و اطرافش هست که با فحش خواهر و مادر وجدان او را مچاله کنند.

حالا اگر سوار تاکسی شوید ترجیح می دهید تاکسیمتر کرایه را تعیین کند یا تخمین راننده؟
هر چه هردنبیل تر ما بیشتر جای مانور داریم.
و هر چه قانون مدار تر دیگران کمتر جای مانور برای ما دارند.

تاریخ می خوانیم و تاریخ می سازیم

2010-08-24T00:36:00.001-07:00

جنبش عمیق تر شده
آتش زیر خاکستر
ما هنوز بیشماریم
....
ته دلت می لرزد که نکنه همه ش حرف باشه. نکنه از جنبش سبز فقط تو مانده باشی و چند رفیق دور و بری که نیمی از آنها هم چمدانهای سفر دائمی می بندند.
اما جنبش لایه های عمیق ترش را می سازد . این را وقتی مطمئن می شوم که بیست و هشت مرداد می رسد و همه جا حرف از مصدق است و دولت کودتایی و چگونگی شکل گیری اش و مرور جزء به جزء تاریخ آن روزها.
این را وقتی ایمان می آورم که دوست قرتی ام که در همین عاشورای هشتاد و هشت در ویلای شمالش نشسته بود حالا درفیس بوک، در ملا عام پستی گذاشته از کودتای بیست و هشت مرداد ، عکس مصدق و مقایسه نعل به نعل آن با امروز
و آرام می شوم وقتی به خانه دوستی می روم که دشمن خونی موسو.ی و ک.روبی است، اما قاب عکس مصدق را اندازه قد من در سالن پذیرایی خانه اش به دیوار نصب کرده.
هنرپیشه سینما طرحواره ای به مناسبت بیست و دومین سالگرد کشتار زندانیان در سال شصت و هفت بر دیوار فیس بوک گذاشته
حالا همه جا حرف از مصدق است به مناسبت بیست و هشت مرداد. حرف از اعدام شصت و هفت است به مناسبت شهریور غمبار آن سال
حرف از مشروطه است به مناسبت چهارده مرداد
امروز ما بیشماران به جای تجربه شور و شعار در خیابان ها ، تاریخ می خوانیم، و تاریخ می سازیم..

هدف متحرک

2010-08-14T08:08:00.000-07:00

خیلی وقت پیش، فکر کنم سالهای 67و68 بود،
همون سال ها که برای دوستانم خبر می آوردند پدرانشان دیگر به خانه باز نمی گردند،
پدرانشان به جای خانه به خاوران رفته اند،
تلویزوین فیلمی چریکی پارتیزانی مبارزاتی پخش کرد به نام هدف متحرک
همین صدا و سیمای جمهوری اسلامی زیاد از این نوع فیلم ها پخش می کرد؛ نمی دانم چرا.
داستان فیلم این طور بود که یکی از تاثیر گذارترین رهبران یک حزب یا گروه چریکی را دستگیر می کردند و او را بر خلاف بقیه زندانیان که یا زیر شکنجه می مردند یا سال ها در زندان پوسیده بودند، بعد از چهل و هشت ساعت آزاد می کردند. در نتیجه ی این ترفند، تصوری که برای هواداران و همراهان او پیش می آمد این بود که او با عوامل گشتاپو همکاری کرده. همه او را طرد می کردند. هیچ کس حتی جواب سلامش را هم نمی داد. همسرش هم او را ترک می کرد و می رفت. پایان فیلم را هم یادم نیست. بالاخره حدود بیست سال گذشته از آن دوران.
حالا حکایت امروز است.
افراد یک گروه یا دسته یا رسته یا حزب را می گیرند.
به یکی یک سال تعلیقی می دهند به آن یکی دوازده سال تعزیری
تاجزاده را بدون یک ریال وثیقه آزاد می کنند و به زندان هم بر نمی گردانند، به زیدآبادی یک ساعت هم مرخصی نمی دهند.
اطرافیان این آدم هاو گاهی خودشان هزار و یک تصور و توهم به مخشان می آید.
همین می شود متلاشی شدن شبکه های اجتماعی.
حالا تکنیک های دیگر بماند.
روبرو کردن دوست ها و رفیق های شفیق در زندان که همدیگر را لو می دهند یا به قول خودشان که برای هر چیزی اس می گذارند همان مواجهه.
دروغ پراکنی هایی در باب چگونگی ردیابی هایشان به آدرس ایمیل و خانه و دفتر و دستک،
هی یاد هدف متحرک می افتم و می گویم گشتاپوی آن فیلم یا هر کوفت دیگری ساده ترین و کم هزینه ترین راه را انتخاب کرد. فقط روی روانشناسی قومی مردم آن فیلم که بی شباهت به ایرانی ها نبود درست حساب کرد.
شاید هم این روانشناسی هر قوم استبداد زده است.
اگر کسی آدرسی از فیلم پیدا کرد به اینجانب برساند..

تا كور و كري نماند در اين ديار

2010-08-10T03:44:00.000-07:00

صبحانه
ناهار
شام
چاي ميان وعده كه بيش از اين سه مي چسبد.
اگر نگهبان بودم، اگر نگهبان شما پانزده تا بودم
بي صبرانه منتظر اين وعده ها بودم
حتي اگر صبحانه اش را تقريبا نيمه شب بدهند
و ناهارش را هنوز صبح تمام نشده و شامش را وقتي آفتاب وسط آسمان است.
هر بار غذايي از دستم مي گرفتي، مي گفتم نوش جان.
اگر نگهبان بودم پنهاني از پنجره اي ، سوراخي، جايي نگاه مي كردم بازگشتتان را به زندگي.
اگر نگهبان بودم درس آزادگي و ايستادگي و حق خواهي را در اين چهارده روز از شما بزرگ مردان كوچك آموخته بودم و حالا
يا شغلم را عوض مي كردم
يا تا آن جا كه در اختياراتم بود و نبود به شما خدمت مي كردم.
اگر نگهبان بودم از اين به بعد شما برادران و پسرانم بوديد.
اگر نگهبان بودم قطعا اخراج مي شدم و نگهبان كور و كر ديگري جايم را مي گرفت
و اين دور جانشيني ادامه مي يافت
تا كور و كري نماند در اين ديار.

اعتصاب را بشکن پسر

2010-08-08T14:10:00.001-07:00

زندگی جریان دارد
برای همه
حتی برای من که تو را هر ساعت جای برادرم
جای دوست پسرم
جای همسری که هنوز نتوانستم پیدا کنم
جای پدری که مثل تو بیمار است
می گذارم
زندگی برای همه مان جریان دارد و تو تنها شده ای
و هزینه همه ما بیشماران به دوش تو افتاده
تویی که هیچ اهرمی نداری جز جانت که آن را به اعتصاب نشسته ای
تویی که نمی توانی شبها در کوچه و خیابان شهر آزادانه پرسه بزنی و مخفیانه بر دیوار بنویسی
ما بیشماریم v
و دل هر رهگذری را امید ببخشی
تویی که نیستی تا شورو شوق را از پشت صفحه های مانیتور به زنان و مردان بی مانیتور برسانی.
حالا پشت دیوارهای اوین هم خلوت است و تو چاره ای نمی بینی جز آن که جانت را ....
بیا و اعتصاب را بشکن پسر
روز آزادی نزدیک است
خدا وعده مان داده و ما تنها به وعده او دل می سپاریم

فردا رسنوران ها و کافه ها را در طول روز خالی کنیم

2010-08-06T03:05:00.000-07:00

فردا روز روزه است...
مخصوصا براي تو
كه فكر مي كني مردم همه به كار خود سرگرمند و اثري از هياهوي سال پيش در ميانشان نيست.
قرار است هر كس روز بيست و پنج خرداد به خيابان آمد فردا روزه بگيرد.
اضافه مي كنم هر كس دلش در آن خيابان بود و نيامد
به خاطر مسافت چند صدكيلومتري شهر و ديارش با خيابان آزادي
به خاطر خبر حكم تيري كه واقعيت داشت و همان روز سهراب و بهزاد مهاجر را ازمان گرفت
به خاطر بيماري و زمين گيري
به خاطر تهديد همسر و مادر و پدر و بچه ها
همه فردا روزه بگيريم.
و در يك رستوران يا كافه افطار كنيم
و در طول روز در ملا عام چیزی نمی خوریم
و رستوران ها و کافه ها را در طول روز خالی می کنیم.
شايد بد نباشد از كافه چي بخواهيم دقيقه اي به جاي سوسن خانم ، اذان مغرب به افق تهران از راديو يش پخش كند.
خدا كند ما فردا بيشمار باشيم.
فقط یادمان باشد که هفده جوان عزیزمان یازده روز است هیچ نخورده اند
و این کمترین کار ماست
براي صبر و طاقت آنان دعا مي كنم و از آن بيشتر براي شكستن اعتصاب غذايشان و از آن بيشتر تر براي انتقالشان به بند عمومي و
شايد معجزه اي از آن بالا و
آزادي.

فارسی وان

2010-08-02T14:21:00.000-07:00

حالا فرکانس فارسی وان به جای فیلتر شکن و اخبار و بیانیه دست به دست می شود.
حالا آنها از فکر بچه هایشان که در اعتصاب غذایند تا صبح دست به دعایند و برخی دیگر نگران سفری دیگر سالواتوره و ویکتوریا.
حالا جلوی دادستانی جمع می شوندو بعضی از کنار آنها می گذرند و به بازار می روند تا جهیزیه و سیسمونی بخرند.
حالا تن و بدنشان می لرزد که برادرشان تهدید شده که اینجا را هم کهریزک می کنیم و برخی فاصله ها را دنبال می کنند.
این ها منافاتی با هم ندارد اگر هنوز دلمان برای آن جوانهایی که برای آزادی فردای ما به خیابانها رفتند بتپد.
به حکم هایمان نگاه می کنم. پنج سال و هفت سال و یک سال و شش سال و شلاق و بقیه هم منتظر دادگاه و فکر می کنم سهم هزینه ما چقدر است.
می دانم مردم بچه هایشان را داده اند.
ایران همیشه ایران است. بعضی هزینه می دهند و بعضی پای فارسی وان می نشینند و وقتی آزادی برقرار شد بیرون می آیند و نفسی تازه می کنند.

زهرمار

2010-07-24T06:40:00.000-07:00

وقتی آزاد شدم با او پس از یک ماه بی خبری مطلق تماس گرفتم. هیچ وقت شماره های ناشناس را جواب نمی دهد. آن روز جواب داد. گفتم سلام، گفت زهرمار. زهرماری که از هر دوستت دارمی شیرین تر بود. طنزش یادم آمد. ادامه داد می خواستی معروف شی؟ شدی.. معنی حرفش را نفهمیدم. چه می دانستم همه سایت ها و روزنامه ها و شبکه های تلویزیونی نامم را برده اند. در روزهای نبودنم برایم شعری گفته، شعری که ناتمام مانده
در غیابت
خیال می کنم که در آغوشم خفته ای
خیره به دیوار اتاقم
خیره به دیوار اتاقت
خسته از سکوتی
آسمان نمی بارد و صدایی نیست
تا بدانم می شنوی
تا بدانی می شنوم
...
می گویم حالا کاملش کن. بگو آمدی و یادم آمد تحفه ای نبودی
غش غش می خندد. خوشحال است.. حالا واقعا در آغوشش خفته ام.

به بهانه عبدالرضا تاجیک

2010-07-20T03:39:00.000-07:00

: سي روز گذشته، هنوز خبري نيست، كجاي كاري برادر، هنوز انفرادي، بعضي وقتها فكر مي كنم با اين حال و روز اين بيرون هم براي تو انفرادي بود. زنگ زدم، گفتي قدم مي زني، دوساعت بعد زنگ زدم گفتي قدم مي زني، اين تنها تفريح سالهاي تو بود، مومن، خيابان محتاج قدم توست، ما را ببخش كه همراه نيستيم.
.
از زندان که می آیی بیرون خیلیها تشنه شنیدن خاطراتت هستند اما عده ای دیگر دیدنی ترند. تا تو را می بینند یاد خاطرات سی چهل سال پیش خود از زندان می افتند. بالاخره آنها باید از هر فرصتی برای مطرح کردن خود استفاده کنند. حالا حکایت من است. با خواندن نامه محمد رهبر به عبدالرضا تاجیک یاد خودم افتادم. یاد سلول انفرادی ام. گفته در انفرادی آدم به همه چیز فکر می کند به همه اشتباهات به همه خوبیها به همه بدیها و من یاد افکار خودم می افتم. یاد تنها رویایم .
تاجیک عزیز که در اسارت پدر به دیدار من دربدر وحشت زده هم آمدی، انفرادی برای من فقط یک رویا بود و بس..
رویای آزادی. رویای پایین آمدن از پله ها که دوردست بود. رویای عاشق خسته و پشیمان که آن پایین با آغوش باز ایستاده بود. رویای جمع شدن دوباره خانواده دور هم ....
می دانی بالاخره آن رویا رسید. در آهنی باز شد. سرباز جلوی در پنج هزار تومن مژدگانی گرفت و من بیرون آمدم و هیچ کدام از مردان زندگیم پای پله ها نبودند. هر یک به بهانه ای.

هنوز کسی از گفتن دوستت دارم نمرده

2010-07-08T09:37:00.000-07:00

نشده تا به حال که مثلا موزیکی بگذارم، گوش بدهد و همراه با من یا به اندازه من از آن موزیک به هیجان بیاید. حتی وقتی بعد از هجده تیر و آن دستگیری ها و شایعه کهریزک موزیک نه خارم نه خاشاک را که آن قدر پر احساس بود بعدها به سرود ملی بند دویست و نه تبدیل شد، برایش گذاشتم به سختی تا پایانش را گوش داد و گفت چه جوری میخوان جلوی این جوونا رو بگیرن. این هم از اصرارهایش است که خود چهل ساله اش را پیر جلوه بدهد و به همین دلیل با سی و چند سال سن در کنار او احساس جوانی می کنم.
نشده شعری برایش بخوانم که از آن به وجد آمده ام و او هم به وجد بیاید و این به وجد آمدگی را با هم تقسیم کنیم. معمولا جوابش این است که نمی فهمم چی می گه. این از آن جمله هایی است که روزی صد بار پشت آن خود را مخفی می کند. احساساتش را، بی احساسی اش را، گذشته اش را، علاقه به آینده اش را، شوق به زندگی اش را و گاهی هم بی سوادی اش را.
نشده از خاطرات زندان بگویم و قطره ای اشک برایم بریزد، یا دستم را بگیرد و بگوید می فهمم. یا در آغوشم بگیرد به یاد روزهایی که آرزوی بودن در کنارم را داشت و نمی توانست حتی خبری از من بگیرد، چه رسد به صدایی از پشت خط تلفن حتی در حضور نگهبان و بازجو، چه رسد به دیداری از پس کابین و شیشه. مگر آن که برای دلداری بگوید من بیشتر از اینها کشیده ام.
نشده رابطه عاشقانه ای را برایش توصیف کنم و عکس العمل واقعی اش را نشان بدهد. مثل یک مشاور یا بدتر، مثل یک پدیده ی دراماتیک با آن برخورد می کند. مبادا معلوم شود نظر واقعی اش درباره عشق، درباره زناشویی، درباره دوست دختر و دوست پسر.
اما مثلا کافیست بگویم دلستر لیمویی خوشمزه است. دیگر همیشه یخچال دلستر لیمویی دارد. همین طور خیارشور، سالاد الویه، گردو و.... . خودش نمی خورد و همیشه هست مبادا که من هوس کنم و نباشد. کافیست دستم را در قفسه سینه قلاب کنم که سردم است، کولر خاموش می شود. کافیست یک بار دقیقه ای روی کانال پی ام سی مکث کنم، جزء برنامه های روتین همیشگیمان می شود.
این گونه است زندگی من با او.مثل زندگی مادر هانیکو تاچی وانا با پدر او. پدر در لیوان مادر آب می خورد به مثابه دوست داشتن.
اینجاست که این جمله معروف که در وبلاگ قبلی گذاشته بودم مصداق پیدا می ند
هنوز کسی از گفتن دوستت دارم نمرده.

سهم من

2010-07-03T10:47:00.000-07:00

خداییش این روزها سهم من از این زندگی پر از دلهره دادگاه و کابوس بازجویی، یک رابطه عاشقانه تمام و کمال بود.
یا حداقل یک حساب میلیاردی که هر کار دلم می خواهد بکنم یا هر پسری را می خواهم بخرم.
یا بهتر از همه اینها خانواده ای که کم و کسری نداشت.
مادرتان را....
مادر شما خواننده محترم را نه
مادرشان را..

2010-07-01T11:47:00.000-07:00

پشیمانم که ترسیده ام
از فریادهای بازجو
از چشم بند
از ناآشنایی با مکان های دور و نزدیک بازجویی، از پله های آهنی مارپیچش در میانه زمین و آسمان و از طبقه چهارمش و زیرزمینش
و از نیمه شب بودن هایش و از صبح زودش
از زنگ در ورودی که خبرشان را می آورد
و از همه پشیمان ترم از ترس از قاضی و سوال و جواب هایش
پشیمانم که ترسیده ام و اینها را ننوشتم که شما دلتان برایم به رحم بیاید که اصل کاری اش به رحم نیامده
اینها را نوشتم که ناشناختگی اش برای شما از بین برود و اگر گذارتان به آنجا افتاد شما کمتر بترسید که بعد کمتر پشیمان بشوید.
خدا آن روز را برای هیچ کدامتان نیاورد، اما اگر هم آورد بدانید صبرش را هم می دهد.
این طور بگویم اگر زمان مثل فیلم بازگشت به آینده به عقب برگردد و انتخابی در کار باشد،من زندان را با همه هراس هایش انتخاب می کنم.
شاید کصخل شده ام
عیب ندارد قرار نیست زندگی همیشه عاقلانه باشد، این هم یک جورش است..

عاشقیت یعنی چه؟

2010-06-27T13:35:00.000-07:00

یا من تا به حال عاشق نشده ام
یا دست کم پانزده باری عاشق شده ام.

چون شِکّر

2010-06-25T01:00:00.001-07:00

می دانید؟ آن چه در سلول انفرادی می گذرد،
هر چند تلخ ترین احساس است،
هر چند استیصال مطلق است،
هر چند به در و دیوار کوفتن است برای رهایی از آن تنگی که قلبت را می فشرد و می فشرد و می فشرد که انگار تنگ ترین قفس دور آن است،
هر چند راه رفتن های مداوم است در جهت ساعت گرد و پاد ساعت گرد و مستقیم و مورب که سرت گیج نرود،
هر چند خواندن هزار باره یادداشت های زندانیان قبلی است و شمردن خطهایی که علامت تعداد روزهای همتجربگیشان با توست ،
هر چند دلشورگی است برای برادرت و خواهرت و دیگرانی که مثل تو در سلول های انفرادی دیگرند،
هر چند بازی با رد آفتاب است روی دیوار اگر آسمان ابر نباشد
اما ناب است،
اما منحصر به خودش است،
تا دیروز برای شنیدن دوستت دارم از زبان کسی اصرار می کردی و امروز آرزو می کنی که خیلی هم دوستت نداشته باشد، که از بودن تو در زندان عذاب نکشد، اصلا چه بهتر که همه فراموشت کنند .
خبری نیست. می گذرد. تمام می شود
بی خود نگفته اند که بگذرد این روزگار تلخ تر از زهر
بار دگر روزگار چون شکر آید
چون شکر..

طعم شيرين آزادي

2010-06-18T02:27:00.000-07:00

مي گويند درگيران جنبش سبز طبقه متوسط به بالا هستند. خب اگر كارگر كارخانه شما، معلم مدرسه فرزندتان، آن خانمي كه خانه تان را تميز مي كند هم سفري به همين تركيه همسايه برود و طعم شيرين آزادي را براي چند روز بچشد، آن وقت براي داشتن هميشگي آن در كشور خودش تلاش مي كند.
.

اولین یادداشت پس از آزادی

2010-06-16T01:21:00.000-07:00

فکر می کردم بیرون که بیایم دیگر نخواهم ثانیه ای از آن ساعت ها که نه، دقایق و لحظات انفرادی را به یاد آورم.
فکر می کردم بخواهم حتی آن حس های ناب همدلی را در همان سلول ها، همان ون هایی که ما را به بازجویی می بردند یا بر می گرداندند، همان راهروها و دالان های دویست و نه که رو به دیوارش می ایستادیم و با کوتاه کلامی به هم خبر، دلداری و عشق می رساندیم، بگذارم و بازگردم به زندگی روزمره ام.
این بود که نه یک کاردستی برای خودم ساختم، مگر یک دست ورق ،
نه یک یادگاری با خودم بیرون آوردم مگر کش سری که حالا برایم عزیز شده.
چه می دانستم وقتی بیایم بیرون،
وقتی آزاد و رها بشوم،
وقتی آن فشارو عذاب به خاطره بپیوندد
دوستش خواهم داشت.
چه می دانستم دلم برای نگهبان ها تنگ می شود( بیچاره می گفت دلت برای ما تنگ مشه دوباره برگردی)
چه می دانستم نخواهم خواست ثانیه ای از آن رنگ ببازد و به فراموشی برود.
چه می دانستم زندان همان اندازه که تلخ است، به خاطرآوری اش شیرین.

سبز

2010-06-09T05:26:00.000-07:00

سبز یعنی استقامت تا بهار
سبز یعنی یاد یاران ماندگار

فعلا این باشد برای آغاز به کار مجدد بعد از پنج ماه وبلاگ ننویسی و چند ده روز زندان و مدتی ترک اعتیاد سبزینگی.